Η διαφορά ανάμεσα στο συναίσθημα της στιγμής και στο συναίσθημα της σκέψης

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις επειδή κάτι συμβαίνει τώρα και σε αυτό που νιώθεις επειδή το σκέφτεσαι. Το πρώτο γεννιέται μέσα στη στιγμή. Το δεύτερο γεννιέται μέσα στο νου. Κι αυτή η διαφορά αλλάζει ολόκληρη την εμπειρία.

Το συναίσθημα της στιγμής εμφανίζεται όταν η ζωή σε αγγίζει άμεσα. Κάτι συμβαίνει. Κάτι βλέπεις. Κάτι ακούς. Κάτι σε συναντά. Το σώμα ανταποκρίνεται πριν προλάβεις να το εξηγήσεις. Είναι ζωντανό, απλό και σύντομο. Έρχεται και φεύγει όπως ένα κύμα.

Το συναίσθημα της σκέψης, αντίθετα, γεννιέται όταν θυμάσαι ή προβλέπεις . Όταν γυρίζεις πίσω σε όσα έγιναν ή προχωράς μπροστά σε όσα φοβάσαι ή ελπίζεις. Δεν βασίζεται σε αυτό που συμβαίνει τώρα αλλά σε αυτό που φαντάζεσαι ότι συνέβη ή θα συμβεί. Και έτσι μπορεί να κρατήσει πολύ περισσότερο από τη στιγμή που το προκάλεσε.

Δεν είναι λάθος να σκέφτεσαι. Ο νους είναι εργαλείο μνήμης. Όμως όταν το συναίσθημα γεννιέται αποκλειστικά από τη σκέψη, συχνά απομακρύνεται από την πραγματική εμπειρία. Δημιουργεί ένταση χωρίς να υπάρχει παρόν γεγονός. Μοιάζει με συναίσθημα χωρίς έδαφος.

Το συναίσθημα της στιγμής έχει μια καθαρότητα. Αν κάτι σε στενοχωρήσει τώρα, στην παρούσα στιγμή, το νιώθεις. Αν κάτι σε χαροποιήσει, το νιώθεις. Δεν χρειάζεται ιστορία ή μνήμη. Δεν χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται μόνο παρουσία.

Το συναίσθημα της σκέψης, αντίθετα, χτίζεται πάνω σε σενάρια. Τι θα έπρεπε να είχε γίνει. Τι θα μπορούσε να συμβεί. Τι σημαίνει αυτό για εσένα. Γιατί έγινε αυτό ή τι πήγε λάθος. Έτσι, το συναίσθημα δεν αφορά τη ζωή που συμβαίνει, αλλά τη ζωή που αναπαράγεται μέσα στο μυαλό.

Όταν μπερδεύεις τα δύο, κουράζεσαι. Νομίζεις ότι βιώνεις την εμπειρία, ενώ στην πραγματικότητα βιώνεις τη σκέψη για μια εμπειρία που δεν είναι παρούσα. Και αυτή η σύγχυση κάνει τα συναισθήματα πιο βαριά απ’ όσο χρειάζεται.

Το να μείνεις στον παρόντα χρόνο δεν σημαίνει να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Σημαίνει να ξεχωρίζεις πότε το συναίσθημα προέρχεται από αυτό που συμβαίνει και πότε από αυτό που φαντάζεσαι. Αυτή η διάκριση φέρνει ελαφρότητα. Γιατί επιστρέφεις στο έδαφος της πραγματικότητας.

Όταν μένεις στη στιγμή, δεν χρειάζεται να διαλέγεις τι θα νιώσεις. Το συναίσθημα προκύπτει φυσικά και ολοκληρώνεται μόνο του. Δεν χρειάζεται να το αντικαταστήσεις. Δεν χρειάζεται να το καλύψεις. Χρειάζεται να το επιτρέψεις.

Στον παρόντα χρόνο, το συναίσθημα δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Είναι εμπειρία που θέλει να βιωθεί. Και όταν βιώνεται, μετακινείται. Όχι επειδή το έσπρωξες, αλλά επειδή ολοκληρώθηκε.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι η ανθρώπινη εμπειρία δεν ζητά να επιλέγεις συναισθήματα. Ζητά να είσαι ανοιχτή σε όσα εμφανίζονται. Στο γέλιο και στο κλάμα. Στη χαρά και στη λύπη. Χωρίς να τα δημιουργείς με σκέψη και χωρίς να τα αποφεύγεις με έλεγχο.

Όταν μένεις στον παρόντα χρόνο, βιώνεις ό,τι χρειάζεται να βιωθεί ως εμπειρία. Και μέσα σε αυτή την εμπειρία, η ζωή παύει να είναι κάτι που σκέφτεσαι. Γίνεται κάτι που ζεις.

Με αγάπη
Έλενα