Γιατί νιώθεις να αλλάζεις χωρίς να το θέλεις

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Βλέπεις να αντιδράς διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθιζες. Πράγματα που κάποτε σε ένοιαζαν, τώρα μοιάζουν αδιάφορα. Τώρα κουράζεσαι από σχέσεις που κάποτε ανεχόσουν. Ψάχνεις χώρο, σιωπή, αλήθεια. Κι αυτό μπορεί να σε αναστατώσει γιατί δεν ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει.

Η αποδόμηση του παλιού εαυτού δεν είναι ποτέ άνετη. Είναι ένα εσωτερικό σεισμικό κύμα. Ένα αόρατο γκρέμισμα που συμβαίνει πριν χτιστεί το νέο επόμενο βήμα στην εξέλιξή σου. Και ενώ προς τα έξω μοιάζει να είσαι ο ίδιος άνθρωπος, μέσα σου κάτι σαθρό καταρρέει.

Στην αρχή αυτό μοιάζει με σύγχυση. Με μια αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι θέλεις. Με έναν περίεργο εκνευρισμό χωρίς λόγο. Με μια απόσταση από τους ανθρώπους ακόμη και από όσους αγαπάς. Αυτή η απόσταση δεν είναι ψυχρότητα. Είναι επαναφορά. Το σύστημά σου προσπαθεί να μαζέψει ενέργεια και να κάνει επανεκκίνηση σε ένα καινούριο επίπεδο.

Μετά εμφανίζεται η φάση της αποκόλλησης. Πράγματα που κάποτε σε καθόριζαν αρχίζουν να μη σου ταιριάζουν. Ο τρόπος που μιλούσες. Ο τρόπος που έβαζες στόχους. Οι ρόλοι που έπαιζες. Οι παλιές φοβίες και οι παλιές επιθυμίες χάνουν τη δύναμή τους. Και τότε μπορεί να νιώσεις χαμένη. Γιατί όταν φεύγει το παλιό, το νέο δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.

Είναι ένα κενό στη μέση. Ένας χώρος μετάβασης. Μια στιγμή ανάμεσα σε δυο αναπνοές.

Σε αυτό το στάδιο μπορεί να νιώσεις πως δεν είσαι πια ο εαυτός σου. Αλλά η αλήθεια είναι πως είσαι πιο κοντά στον αληθινό σου εαυτό από ποτέ. Τα παλιά κομμάτια που φεύγουν είναι οι ρόλοι σου, οι μάσκες σου, οι φόβοι σου. Οι ιστορίες που κουβαλούσες επειδή έτσι σε έμαθαν.

Κάθε φορά που κάτι αποδομείται δημιουργείται χώρος. Χώρος για απλότητα. Για ηρεμία. Για αυθεντικότητα. Τώρα που ανοίγει αυτός ο χώρος μπορείς να ακούσεις τη φωνή της ψυχής σου που σε καθοδηγεί για να ευθυγραμμιστείς με τον αληθινό σου εαυτό ο οποίος είναι πιο απλός πιο καθαρός πιο αληθινός.

Κι αν τύχει να μπερδευτείς να θυμάσαι πως το παλιό πάντα αντιστέκεται πριν φύγει. Θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι ήσουν καλύτερα πριν. Όμως η εξέλιξη δεν είναι πάντα άνετη. Είναι όμως αληθινή. Και η αλήθεια κάποιες φορές μοιάζει σαν να διαλύεσαι.

Έχω περάσει κι εγώ από περιόδους που ένιωθα να αλλάζω χωρίς να το θέλω. Εκεί που με συγκινούσαν πράγματα και στόχοι, με άφηναν αδιάφορη. Παλιές συνήθειες χαλάρωναν από μόνες τους. Αλλά πάντοτε καταλάβαινα μετά από λίγο διάστημα πως κάτι μέσα μου είχε απελευθερωθεί. Είχε καταρρεύσει ένα κομμάτι που πλέον δεν μου ταίριαζε.

Η αποδόμηση δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Παραδώσου στην αλλαγή, αφέσου στον χώρο ανάμεσα στο παλιό και στο νέο. Αφέσου στο νέο σενάριο που ξαναγράφεται για σένα.

Με αγάπη,
Έλενα