Όταν δεν προσπαθείς να φτάσεις, αρχίζεις να ζεις

Υπάρχουν φορές που, χωρίς να το καταλάβεις, ο νους αρχίζει να πηγαίνει στο μέλλον. Μπορεί να είσαι εδώ, στη στιγμή, να κάνεις ό,τι χρειάζεται να κάνεις, αλλά ο νους σκέφτεται την επόμενη στιγμή. Τι πρέπει να γίνει μετά, τι αποτέλεσμα θα φέρει αυτό με το οποίο καταπιάνεσαι, πώς θα εξελιχθεί. Και έτσι, ακόμα κι αν είσαι στο τώρα με το σώμα σου, οι σκέψεις σου δεν είναι εδώ.

Αυτό φαίνεται ακόμα και στα πιο απλά. Γράφεις, αλλά σκέφτεσαι αν θα αρέσει. Φτιάχνεις κάτι, αλλά αναρωτιέσαι αν θα έχει ανταπόκριση. Κάνεις μια ανάρτηση στα social, αλλά ένα κομμάτι σου περιμένει να δει τι θα γίνει. Και σιγά σιγά, αυτό που κάνεις δεν είναι πια μόνο αυτό. Κουβαλά και το βάρος του “πού θα με πάει”, τι θα απογίνει, ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει, ίσως και τα οφέλη που θα έχεις.

Όμως, όταν δεν σκέφτεσαι το επόμενο βήμα, όταν ακολουθείς αυτή την εσωτερική κατεύθυνση που σου λέει “πήγαινε από εδώ” χωρίς να ξέρεις το αποτέλεσμα, είναι μια ένδειξη παρουσίας. Αφήνεις τη ζωή να σε καθοδηγήσει χωρίς να ζητάς κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει προσμονή, δεν υπάρχει υπολογισμός. Μπορεί να γράφεις, να πίνεις καφέ, να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου, να κάνεις μια συζήτηση και απλώς να είσαι εκεί. Αυτές οι στιγμές έχουν μια ήσυχη πληρότητα που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Εκεί δεν υπάρχει το “να πετύχει”. Δεν υπάρχει το “να φτάσει κάπου”. Αυτό που κάνεις δεν είναι μέσο για κάτι άλλο. Είναι ολοκληρωμένο όπως είναι. Και αυτή η παρουσία δεν σε βαραίνει, δεν σε πιέζει. Δεν σου ζητάει να την επαναλάβεις. Σου αφήνει χώρο να ακολουθήσεις τον αυθόρμητο ρυθμό της ζωής.

Η διαφορά δεν είναι σε αυτό που κάνεις, αλλά στο πώς το κάνεις. Μπορεί να δουλεύεις πάνω σε κάτι και αυτό να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, χτίζοντας μια τακτικότητα, μια συνήθεια που σου μιλάει χωρίς να περιμένεις να σου δώσει κάτι πίσω. Έχοντας απομακρυνθεί από την εσωτερική ένταση που περιμένει αποτέλεσμα, αφήνεσαι απλώς στη ροή.

Όταν υπάρχει ένταση, όλα συνδέονται με το μέλλον και ο νους βρίσκεται σε αναμονή για την “ιδανική στιγμή”. Όταν υπάρχει ροή, αυτό που κάνεις δεν χρειάζεται να σε πάει πουθενά. Και τότε, χωρίς να αλλάξει κάτι εξωτερικά, αλλάζει ο τρόπος που βιώνεις τη δημιουργική διαδικασία ή την εμπειρία.

Δεν σημαίνει ότι σταματάς να επιθυμείς ή να δημιουργείς. Σημαίνει ότι αυτό που κάνεις δεν εξαρτάται από το αν θα φέρει κάτι πίσω και δεν περιμένεις να ολοκληρωθείς μέσα από αυτό ή να νιώσεις ότι έχεις πετύχει. Η επιθυμία για τη διαδικασία και όχι για το αποτέλεσμα είναι ανάλαφρη και εμπεριέχει την παρουσία.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη κούραση να μην βρίσκεται σε αυτά που κάνεις, αλλά στη συνεχή προσπάθεια να σε πάνε κάπου. Και όταν αυτό για λίγο σταματά, μένει κάτι πολύ απλό: η εμπειρία χωρίς προσδοκίες και βάρος.

Και μέσα σε αυτή την απλότητα, δεν υπάρχει κάτι να φτάσεις. Υπάρχει μόνο κάτι να ζήσεις.

Με αγάπη,
Έλενα