Η γαλήνη όμως δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Δεν προορίζεται να εγκατασταθεί για πάντα. Είναι μια ποιότητα που εμφανίζεται όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν και αποσύρεται όταν ο νους ξαναπαίρνει το τιμόνι. Η απουσία της δεν σημαίνει οπισθοδρόμηση, σημαίνει ότι κάτι ανθρώπινο κινείται ξανά στην επιφάνεια.

Συχνά υπάρχει η προσδοκία ότι, μόλις αγγίξεις τη γαλήνη, θα παραμείνει. Αυτή η προσδοκία δημιουργεί ένα νέο είδος έντασης. Ο νους αρχίζει να παρακολουθεί, να ελέγχει, να συγκρίνει. Πότε ήμουν πιο ήρεμη και πότε όχι. Και χωρίς να το καταλάβεις, η γαλήνη μετατρέπεται σε στόχο, σε κάτι που πρέπει να διατηρηθεί.

Η παρουσία λειτουργεί διαφορετικά. Δεν κρατά τίποτα. Δεν προσπαθεί να παρατείνει καταστάσεις. Όταν η γαλήνη υπάρχει, βιώνεται. Όταν αποσύρεται, παρατηρείται. Η επίγνωση δεν ζητά σταθερότητα, ζητά ειλικρίνεια με αυτό που υπάρχει τώρα. Και αυτό είναι από μόνο του γαλήνη, ακόμη κι αν δεν μοιάζει έτσι.

Υπάρχουν περίοδοι ζωής όπου η εσωτερική ένταση αυξάνεται. Αλλαγές, απώλειες, αποφάσεις, μεταβάσεις. Σε αυτές τις φάσεις, η γαλήνη δεν εξαφανίζεται, απλώς περνά σε δεύτερο πλάνο. Η προσοχή στρέφεται αλλού. Αυτό δεν αναιρεί όσα έχουν ήδη αγγιχτεί. Η γαλήνη δεν χάνεται, δεν αναιρείται, δεν ακυρώνεται. Παραμένει εκεί, πίσω από τον θόρυβο της ζωής, τις σκέψεις και τα συναισθήματα.

Όταν πάψεις να απαιτείς από τον εαυτό σου να είναι ήρεμος, κάτι χαλαρώνει. Η αποδοχή του ότι σήμερα μπορεί να υπάρχει ανησυχία, κόπωση ή σύγχυση, δημιουργεί χώρο. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, η εσωτερική ισορροπία αρχίζει σιγά σιγά να επανεμφανίζεται. Όχι επειδή την κάλεσες, αλλά επειδή έπαψες να την πιέζεις.

Η εσωτερική γαλήνη δεν είναι τρόπαιο. Δεν είναι απόδειξη εξέλιξης. Είναι μια φυσική κατάσταση όταν ο νους δεν παλεύει με την εμπειρία. Γι’ αυτό και μπορεί να εμφανίζεται για λίγο, να αποσύρεται και να επιστρέφει ξανά. Αυτή η κίνηση δεν είναι λάθος. Είναι σαν τα κύματα που έρχονται και φεύγουν στην ακτή.

Ίσως το πιο απελευθερωτικό σημείο είναι να δεις ότι δεν χρειάζεται να κρατήσεις τη γαλήνη. Αρκεί να μην πολεμάς την απουσία της. Εκεί, μέσα σε αυτή την απλότητα, η σχέση μαζί της γίνεται πιο αληθινή. Και τότε, χωρίς προσπάθεια, βρίσκει ξανά τον δρόμο της.