Όταν το μέλλον μοιάζει πιο ασφαλές από το παρόν

Υπάρχουν στιγμές που το παρόν δεν αντέχεται εύκολα. Κάτι εκκρεμεί, κάτι απειλείται, κάτι αλλάζει χωρίς να έχει ακόμη μορφή. Τότε ο νους κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: φεύγει. Πηγαίνει στο μέλλον και στήνει εκεί μια εικόνα όπου όλα θα είναι εντάξει. Μια λύση, μια νέα αρχή, μια κατάσταση που υπόσχεται ανακούφιση.

Αυτό το μέλλον δεν είναι απαραίτητα σχέδιο. Είναι καταφύγιο. Ο νους δεν το επισκέπτεται για να οργανώσει βήματα αλλά για να ξεκουραστεί από την αβεβαιότητα του τώρα. Όταν το παρόν μοιάζει αδιέξοδο, το μέλλον γίνεται παυσίπονο.

Στο παράδειγμα μιας γυναίκας που βλέπει πως ίσως χάσει τη δουλειά της ή μια σχέση, ο νους δεν μένει με τον φόβο. Πηγαίνει αμέσως αλλού. Σε μια επόμενη δουλειά, σε ένα νέο περιβάλλον, σε έναν μισθό που φτάνει. Σε μια επόμενη σχέση που όλα θα είναι καλύτερα. Το σενάριο γεμίζει λεπτομέρειες, εικόνες, διαβεβαιώσεις. Και πράγματι, φέρνει ανακούφιση. Για λίγο.

Το σώμα όμως δεν ζει στο μέλλον. Ζει στο τώρα. Και όταν επιστρέφεις από τη φανταστική σωτηρία στο παρόν, το άγχος είναι ακόμα εκεί. Γιατί δεν έχει ακουστεί. Έχει απλώς παρακαμφθεί. Η φυγή στο μέλλον δεν ηρεμεί την αβεβαιότητα. Την αναβάλλει.

Δεν υπάρχει κάτι λάθος σε αυτόν τον μηχανισμό. Είναι ανθρώπινος. Ο νους προσπαθεί να προστατεύσει. Το πρόβλημα δεν είναι ότι φτιάχνεις σενάρια. Είναι όταν αυτά τα σενάρια γίνονται ο μόνος τρόπος να νιώσεις εντάξει. Τότε το παρόν μένει αφρόντιστο.

Η διάκριση εδώ είναι λεπτή αλλά σημαντική. Άλλο να σχεδιάζεις και άλλο να δραπετεύεις. Ο σχεδιασμός πατά στο παρόν και κοιτά μπροστά. Η φυγή εγκαταλείπει το παρόν για να μην το νιώσει. Όταν το μέλλον χρησιμοποιείται για να μην είσαι εδώ, κάτι μέσα σου ζητά προσοχή τώρα.

Τι μπορείς να κάνεις τη στιγμή που πιάνεις τον νου να τρέχει στο μέλλον; Όχι να τον σταματήσεις. Όχι να τον μαλώσεις. Αλλά να τον παρατηρήσεις. Να αναγνωρίσεις: αυτή τη στιγμή δυσκολεύομαι να μείνω εδώ. Αυτή η απλή παραδοχή χαλαρώνει ήδη κάτι.

Μια μικρή κίνηση είναι να επιστρέφεις στο σώμα. Όχι με τεχνικές. Με απλότητα. Να παρατηρήσεις την αναπνοή σου. Την ένταση στους ώμους. Το βάρος στο στήθος. Το σώμα δεν χρειάζεται απαντήσεις. Χρειάζεται παρουσία. Η αβεβαιότητα γίνεται πιο ανεκτή όταν βιώνεται σωματικά και όχι μόνο νοητικά.

Άλλη μικρή κίνηση είναι να ξεχωρίσεις το σενάριο από την πραγματικότητα. Να πεις: αυτή είναι μια πιθανότητα, όχι η μόνη. Και αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι φοβάμαι. Όχι ότι καταστρέφομαι. Ο φόβος χρειάζεται χώρο, όχι διαβεβαίωση.

Το παρόν δεν γίνεται ξαφνικά εύκολο όταν το αντικρίζεις. Γίνεται όμως πιο αληθινό. Και μέσα σε αυτή την αλήθεια, αρχίζει να χτίζεται αντοχή. Όχι γιατί ξέρεις τι θα γίνει, αλλά γιατί μαθαίνεις ότι μπορείς να είσαι εδώ χωρίς να σωθείς αμέσως.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να εγκαταλείπεις το παρόν για να αντέξεις. Μπορείς να το συναντήσεις λίγο λίγο. Με μικρές επιστροφές. Με λιγότερα σενάρια. Με περισσότερη επαφή. Το μέλλον δεν χρειάζεται να σε σώσει. Χρειάζεται πρώτα να σταθείς εδώ.

Όταν το μέλλον παύει να είναι καταφύγιο και γίνεται απλώς κατεύθυνση, κάτι αλλάζει. Το παρόν δεν είναι πια εχθρός. Είναι χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, ακόμα και η αβεβαιότητα μπορεί να αναπνεύσει.

Με αγάπη,
Έλενα