Υπάρχουν στιγμές που η γιορτή είναι γεμάτη κόσμο, φωνές και κινήσεις, κι όμως μέσα σου απλώνεται ένα αίσθημα μοναξιάς. Δεν είναι πάντα συνδεδεμένο με το αν είσαι μόνη ή όχι. Μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάς και παρ’ όλα αυτά να νιώθεις αποκομμένη. Σαν να υπάρχει μια απόσταση που δεν γεφυρώνεται με λόγια ή γέλια.

Η μοναξιά στη γιορτή συχνά γεννιέται από την αντίθεση. Από το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει έξω και σε αυτό που υπάρχει μέσα. Η γιορτή ζητά εξωστρέφεια, συμμετοχή, χαρά. Όταν η εσωτερική κατάσταση δεν συμβαδίζει, η εμπειρία γίνεται πιο έντονη. Δεν πονά τόσο η μοναξιά όσο η αίσθηση ότι δεν ταιριάζει στην χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Σε αυτές τις στιγμές, ο νους προσπαθεί να εξηγήσει. Να βρει λόγους, ελλείψεις, συγκρίσεις. Κάτι δεν πάει καλά, κάτι λείπει, κάτι θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Κι όμως, συχνά η μοναξιά δεν ζητά λύση. Ζητά αναγνώριση. Να ειπωθεί εσωτερικά πως αυτό που νιώθεις έχει θέση, ακόμη κι αν δεν ταιριάζει με το σκηνικό.

Η παρουσία αλλάζει την ποιότητα αυτής της εμπειρίας. Όχι γιατί εξαφανίζει το συναίσθημα, αλλά γιατί το συναντά. Όταν μένεις με αυτό που υπάρχει, χωρίς να το απορρίπτεις ή να το εξηγείς, δημιουργείται εσωτερικός χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, η μοναξιά παύει να είναι εχθρός. Γίνεται μήνυμα για μια ανάγκη πιο βαθιάς επαφής με τον εαυτό σου.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και στην απομόνωση. Η απομόνωση κλείνει. Η μοναξιά, όταν της δοθεί χώρος, ανοίγει. Δείχνει πού η επαφή είναι επιφανειακή, πού η παρουσία είναι διάσπαρτη, πού ο εαυτός χρειάζεται περισσότερη αυθεντικότητα. Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ένδειξη ευαισθησίας.

Στη γιορτή, αυτή η ευαισθησία γίνεται πιο ορατή. Οι ρόλοι και οι προσδοκίες φωτίζονται. Το σώμα και ο νους αντιδρούν όταν καλούνται να υποδυθούν κάτι που δεν αισθάνονται. Η μοναξιά εμφανίζεται τότε ως υπενθύμιση να επιστρέψεις στον εαυτό σου. Όχι για να αποσυρθείς από τους άλλους, αλλά για να σταθείς μέσα σου με ειλικρίνεια.

Όταν η μοναξιά δεν πιέζεται να φύγει, αλλά γίνεται δεκτή, μεταμορφώνεται. Δεν γεμίζει απαραίτητα με ανθρώπους. Γεμίζει με παρουσία. Η μοναξιά μπορεί να συνυπάρχει με τη γιορτή χωρίς να την ακυρώνει. Να γίνει μέρος της εορταστικής ατμόσφαιρας χωρίς απαίτηση να αλλάξει. Να μένει σιωπηλή ακόμη και στη χαρά.

Η εσωτερική γαλήνη εδώ δεν έρχεται ως λύση. Έρχεται ως χώρος που χωρά τόσο το συναίσθημα όσο και τη στιγμή. Να είσαι εκεί, όπως είσαι, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα. Και μέσα σε αυτή την απλότητα, η μοναξιά παύει να σε απομονώνει. Γίνεται γέφυρα προς μια πιο αληθινή επαφή με τον εαυτό σου.

Ίσως τελικά η γιορτή να μην είναι μόνο για να μοιράζεσαι με τους άλλους, αλλά και για να συναντάς τον εαυτό σου χωρίς μάσκες. Και όταν αυτό συμβεί, ακόμη κι αν το συναίσθημα είναι μοναχικό, δεν είναι πια άδειο. Είναι ζωντανό. Και μέσα σε αυτή τη ζωντάνια, η γαλήνη βρίσκει έναν ήσυχο τρόπο να υπάρξει.

Με αγάπη,
Έλενα