Πώς να σταματήσεις την υπερανάλυση

Η υπερανάλυση δεν έρχεται πάντα μετά από κάποια ένταση. Μπορεί να μην έχει προηγηθεί ένας τσακωμός ή μια απόρριψη. Μερικές φορές αναδύεται αθόρυβα στο νου σαν μια σκέψη που τραβά μετά μια άλλη και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν εσωτερικό διάλογο που δεν τελειώνει. Το μυαλό προσπαθεί να βρει απαντήσεις όμως όσο περισσότερο ψάχνει τόσο πιο βαθιά μπαίνει μέσα στον ίδιο τον διάλογο και εξαντλείται. Με την υπερανάλυση συνήθως εμφανίζονται ενοχές και μια προσπάθεια να αμυνθείς στον καταιγισμό σκέψεων. Είναι κουραστικό. Είναι εξαντλητικό. Και όμως μπορεί να μαλακώσει.

Η πρώτη κίνηση είναι να παρατηρήσεις τη στιγμή που αρχίζει ο κύκλος. Όχι για να τον σταματήσεις αλλά για να τον δεις καθαρά. Να πεις μέσα σου πως αυτή η σκέψη δεν χρειάζεται να συνεχιστεί. Δεν χρειάζεται να απλωθεί περισσότερο. Δεν μου χρησιμεύει. Η επίγνωση, δηλαδή το να φωτίσεις τις σκέψεις χωρίς να τις σχολιάσεις, αφαιρεί λίγη από την ένταση του νου.

Μια μικρή παύση βοηθά όσο τίποτα. Δύο βαθιές ανάσες, αργές και μαλακές. Η αναπνοή δεν σταματά την υπερανάλυση με μαγικό τρόπο αλλά αλλάζει την κατεύθυνση της προσοχής. Το σώμα παίρνει τη θέση του μπροστά από τον νου και τον κοιτάζει και για μια στιγμή η σκέψη χάνει τη δύναμή της. Και θα βοηθήσει περισσότερο όταν κρατήσεις λίγο την ανάσα σου πριν την εκπνοή. Γι’ αυτό νιώθουμε ηρεμία κάτω από το νερό, επειδή κρατάμε την ανάσα μας.

Έπειτα μπορείς να ρίξεις φως στη σκέψη με ένα απλό ερώτημα. Πόσο αληθινό είναι αυτό που σκέφτομαι; Μήπως είναι απλά μια υπόθεση που κάνει ο νους. Συνήθως αυτό το ερώτημα είναι αρκετό για να ξεθωριάσει η υπερανάλυση και να αποκαλυφθεί η ηρεμία. Ό,τι δεν έχει ουσία, ό,τι έρχεται και φεύγει, ό,τι δεν είναι σταθερό, δεν μένει πολύ. Το μόνο σταθερό στη ζωή σου είναι αυτό που πραγματικά είσαι.

Μια άλλη απαλή πρακτική είναι να φέρεις την προσοχή σου σε κάτι που μπορείς να ακουμπήσεις. Κάτι που σου δίνει γείωση ή μια ενθύμηση ότι δεν είσαι οι σκέψεις σου. Συνήθως είναι ένα ιδιαίτερο αντικείμενο που έχει σημασία για εσένα. Το άγγιγμα βοηθά το μυαλό να επιστρέψει στο παρόν. Όχι στο υποθετικό μέλλον που ο νους φοβάται και υπεραναλύει. Επιστρέφεις στο τώρα.

Κάποιες φορές βοηθά να αναβάλλεις τα πράγματα λιγάκι. Πες πως θα ασχοληθείς με αυτή τη σκέψη ξανά από αύριο. Πες «θα δούμε πώς θα πάει». Και καθώς περνά η ημέρα, συνειδητοποιείς πως το μυαλό δεν είχε ποτέ ανάγκη να βρει άμεση λύση. Είχε μόνο ανάγκη να ηρεμήσει.

Η υπερανάλυση δεν χρειάζεται μάχη. Χρειάζεται εσωτερικό χώρο. Χρειάζεται απαλότητα. Χρειάζεται να την κοιτάξεις χωρίς φόβο. Και κάπως έτσι λίγο λίγο μαλακώνει. Και ησυχάζει. Και γίνεται ένας μικρός θόρυβος στο βάθος.

Με αγάπη
Έλενα