Η ψυχή δεν χρειάζεται ελευθερία

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως κάτι μέσα σου βαραίνει χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος κόμπος που σε τραβά προς τα πίσω. Δεν είναι η ψυχή σου που βαραίνει αν και είναι μια έκφραση που λέγεται συχνά. Στην πραγματικότητα είναι οι σκέψεις, οι μνήμες και οι προσδοκίες που δημιουργούν μια ένταση γύρω από την εμπειρία σου. Κι αυτή η ένταση κάνει το μονοπάτι προς το εσωτερικό σου κέντρο να μοιάζει μακρινό.

Η ψυχή δεν είναι δέσμια. Δεν κουράζεται. Δεν πιέζεται. Δεν χάνει τον ρυθμό της. Είναι το πιο ήρεμο σημείο μέσα σου. Το σταθερό πεδίο που δεν αγγίζεται από τις μεταβολές της ζωής. Αυτό που βαραίνει είναι η προσωπικότητα που προσπαθεί να ελέγξει, να εξηγήσει, να κρατήσει τα πράγματα σε μια μορφή και να έχει προσδοκίες.

Μερικές φορές νιώθεις πως δύο κατευθύνσεις τραβούν μέσα σου ταυτόχρονα. Ο νους που φοβάται και η ψυχή που μένει ακίνητη. Ο φόβος ζητά να ξέρει τι έρχεται. Η ψυχή ξέρει ήδη πως μπορείς να περπατήσεις και χωρίς απαντήσεις. Ο νους θέλει έλεγχο, να ξέρει πού πηγαίνει. Η ψυχή δεν χρειάζεται τίποτα για να είναι ολόκληρη.

Η αίσθηση του δεσμού δεν είναι της ψυχής αλλά της ταύτισης. Οι προσδοκίες για το πώς πρέπει να είναι η μέρα σου. Οι επιθυμίες για το πώς θέλεις να εξελιχθεί κάτι. Ο φόβος ότι ίσως δεν έχεις όσα χρειάζεσαι. Αυτά είναι τα νήματα που σε τραβούν προς τα κάτω. Δεν το κάνουν από κακία αλλά από συνήθεια. Από παλιούς τρόπους λειτουργίας που κάποτε σε προστάτευαν.

Η ψυχή δεν ζητά να ελευθερωθεί. Είναι ήδη ελεύθερη. Αυτό που ζητά είναι να της επιτρέψεις να φανεί. Να της αφήσεις λίγο χώρο ανάμεσα στις σκέψεις σου. Λίγο φως ανάμεσα στις αντιστάσεις σου. Να στραφείς προς αυτή χωρίς να προσπαθήσεις να την κατανοήσεις. Η ψυχή δεν κατανοείται. Αναγνωρίζεται.

Η ελευθερία δεν έρχεται όταν αλλάζεις τη ζωή σου. Έρχεται όταν αλλάζεις την οπτική σου πάνω σε αυτή. Όταν βλέπεις ότι δεν χρειάζεται να κρατήσεις τον έλεγχο. Όταν σταματάς να παλεύεις με τη στιγμή. Όταν δέχεσαι ότι ακόμη και αυτό που σε δυσκολεύει είναι μέρος μιας διαδρομής που δεν έχει σκοπό να σε πληγώσει αλλά να σε καθαρίσει από όσα δεν είσαι.

Δεν χρειάζεται να γίνεις πιο σκληρή για να νιώσεις ελεύθερη. Η ψυχή δεν ανοίγει με δύναμη. Ανοίγει με απαλότητα. Με εκείνη τη γλυκιά, ήρεμη αγάπη που δεν ψάχνει να διορθώσει αλλά να φωτίσει. Στο φως αυτό, όσα σε βαραίνουν χαλαρώνουν μόνα τους. Δεν χρειάζεται να τα σπάσεις. Αρκεί να τα δεις με καθαρότητα.

Μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου κάτι απλό. Τι με βαραίνει αυτή τη στιγμή; Χρειάζεται πραγματικά να το κρατώ; Οι απαντήσεις δεν έρχονται πάντα με λόγια. Μερικές φορές εμφανίζονται σαν μια μικρή μετατόπιση. Σαν ένα ξεκούμπωμα μέσα στο στήθος. Σαν μια ανάσα που γίνεται πιο βαθιά χωρίς προσπάθεια.

Η ψυχή δεν ζητά να γίνει κάτι άλλο. Ζητά να της αφαιρέσεις τα πέπλα που τη σκιάζουν. Ζητά να αφήσεις πίσω σου ό,τι δεν είναι αλήθεια. Ζητά να θυμηθείς ότι υπάρχει ένας δρόμος προς τα μέσα που ήταν πάντα ανοιχτός.

Και στο τέλος μένει μόνο η αγάπη. Όχι η συναισθηματική, αλλά η καθαρή. Η αγάπη που λύνει τους κόμπους χωρίς να τους πολεμά. Η αγάπη που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που ήσουν πάντα.

Η ψυχή δεν χρειάζεται ελευθερία. Εμείς χρειάζεται να αφεθούμε.

Με αγάπη,
Έλενα