Το σημάδι που σου δείχνει η ψυχή σου όταν κάτι δεν είναι για σένα

Υπάρχει ένα αίσθημα που εμφανίζεται λίγο πριν κάνεις κάτι. Όχι φόβος, όχι άρνηση, όχι τεμπελιά. Ένα βάρος στην καρδιά, σαν να σου λέει το σώμα ότι κάτι εδώ δεν είναι σε συμφωνία. Δεν έχει λόγια. Έχει βάρος. Δεν έχει επιχειρήματα. Έχει αίσθηση.

Συχνά το παρεξηγούμε. Το βαφτίζουμε αναβλητικότητα ή έλλειψη πειθαρχίας. Προσπαθούμε να το ξεπεράσουμε με πίεση. Κι όμως, αυτό το βάρος δεν εμφανίζεται για να σε σταματήσει. Εμφανίζεται για να σου ζητήσει να ακούσεις.

Το σώμα προηγείται της σκέψης. Η ψυχή προηγείται της απόφασης. Και όταν πας να κάνεις κάτι που εξωτερικά μοιάζει σωστό, αναμενόμενο ή «έτσι γίνεται», αλλά εσωτερικά δεν σε χωράει, το σώμα σφίγγεται. Όχι επειδή κάνεις λάθος δρόμο. Αλλά επειδή ο τρόπος δεν είναι ο δικός σου.

Υπάρχουν στιγμές που ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις μια δουλειά. Να προχωρήσεις. Να εκφραστείς. Κι όμως κάτι μέσα σου σε σταματά. Όχι για να εγκαταλείψεις. Αλλά για να βρεις έναν νέο τρόπο που ταιριάζει αποκλειστικά σε εσένα.

Πολλές φορές αυτό το βάρος γεννιέται όταν υιοθετούμε τρόπους έκφρασης που δεν μας ανήκουν. Όταν μιμούμαστε ρυθμούς, εικόνες ή εκφράσεις άλλων. Επειδή «δουλεύουν». Επειδή τις βλέπουμε γύρω μας. Επειδή νομίζουμε ότι έτσι πρέπει να γίνει.

Όμως αυτό που για κάποιον άλλο είναι ροή, για εμάς μεταφράζεται σε πίεση. Σε άγχος. Νιώθουμε πως δεν χωράμε. Και η δημιουργικότητα, αντί να ανοίγει, αρχίζει να πνίγεται. Όχι επειδή δεν υπάρχει. Αλλά επειδή προσπαθεί να εκφραστεί με ξένη φωνή.

Το βάρος στην καρδιά δεν λέει «μην προχωρήσεις». Λέει «όχι με αυτόν τον τρόπο». Λέει «όχι έτσι». Λέει «βρες τη δική σου μορφή». Δεν αντιστέκεται στην εξέλιξη. Αντιστέκεται στην αλλοίωση.

Υπάρχουν φορές που η ψυχή δεν θέλει άμεση κίνηση. Θέλει πρώτα χώρο. Θέλει πρώτα ωρίμανση. Θέλει να μιλήσει έμμεσα. Μέσα από κάτι που έχει πάρει τον χρόνο

Με αγάπη,
Έλενα