Όταν δεν νιώθεις ασφαλής να είσαι ο εαυτός σου σε μια σχέση

Υπάρχουν σχέσεις όπου εκφράζεσαι με αυθεντικότητα και αλήθεια και άλλες όπου προηγείται η σκέψη πριν εκφράσεις κάτι. Δεν πρόκειται πάντα για συνειδητή επιλογή. Συχνά πρόκειται για μια εσωτερική προσαρμογή, μια σιωπηλή προσπάθεια να διατηρηθεί η ισορροπία στη σχέση, ειδικά όταν είναι καινούρια. Όταν αρχίζεις να φιλτράρεις τον εαυτό σου, κάτι μέσα σου έχει ήδη αντιληφθεί ότι η ασφάλεια στη σχέση δεν είναι δεδομένη.

Η αίσθηση ασφάλειας στη συντροφικότητα δεν σχετίζεται με την απουσία συγκρούσεων. Σχετίζεται με την ελευθερία να εκφράζεις σκέψεις, κινήσεις και συναισθήματα χωρίς τον φόβο ότι θα παρερμηνευτούν ή θα γίνουν αντικείμενο ελέγχου ή παρεξηγήσεων ή ζήλιας. Όταν αυτή η ελευθερία περιορίζεται, η αυθεντικότητα παύει να είναι ο πρωταγωνιστής.

Η αυθεντικότητα, όπως βιώνεται σε μια σχέση, δεν είναι μόνο θέμα ειλικρίνειας στα λόγια ή στις πράξεις. Είναι η εσωτερική πυξίδα που δείχνει αν μπορείς να υπάρξεις χωρίς να μικραίνεις τον εαυτό σου. Όταν αυτή η πυξίδα αγνοείται, δεν εξαφανίζεται. Υποχωρεί προσωρινά, περιμένοντας έναν εσωτερικό χώρο όπου θα μπορεί να ακουστεί ξανά.

Ο εσωτερικός χώρος είναι απαραίτητος ακόμη και στη βαθιά συντροφικότητα. Δεν αποτελεί απόσταση αλλά προϋπόθεση σύνδεσης. Χωρίς αυτόν, η παρουσία γίνεται προσεκτική και συχνά κουραστική. Όταν δεν υπάρχει χώρος να αναπνεύσεις, η σχέση αρχίζει να ζητά προσαρμογές που δεν βασίζονται στην αυθεντικότητα.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η επίγνωση. Όχι ως δείκτης προς τον άλλον, αλλά ως καθαρή παρατήρηση του εαυτού σου. Παρατηρείς πότε συγκρατείς αυθορμητισμό, πότε αποφεύγεις να εκφράσεις κάτι απλό, πότε προτιμάς τη σιωπή από τη σαφήνεια. Η επίγνωση δεν ζητά άμεσες αποφάσεις. Ζητά ειλικρίνεια απέναντι σε αυτό που ήδη συμβαίνει.

Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με συνεχή επιβεβαίωση, ούτε με έλεγχο της καθημερινότητας. Χτίζεται όταν η παρουσία του άλλου δεν συνοδεύεται από εσωτερική ένταση. Όταν μπορείς να κινηθείς ελεύθερα χωρίς να αισθάνεσαι ότι κάτι απλό χρειάζεται απολογία ή εξήγηση.

Μια σχέση δεν γίνεται ασφαλής επειδή όλα λειτουργούν ομαλά. Γίνεται ασφαλής όταν υπάρχει χώρος να εμφανιστούν οι διαφορές χωρίς φόβο. Εκεί όπου η αλήθεια δεν απειλεί τη σύνδεση αλλά τη βαθαίνει.

Όταν αυτή η ασφάλεια λείπει, η αυθεντικότητα αρχίζει σταδιακά να αποσύρεται. Όχι απαραίτητα για να φύγει, αλλά για να προστατεύσει τον πυρήνα της. Αυτή η απόσυρση δεν είναι αδυναμία. Είναι ένδειξη ότι κάτι ουσιαστικό ζητά αναγνώριση.

Η συντροφικότητα δεν είναι το να μοιράζεσαι τα πάντα. Είναι το να μπορείς να είσαι παρούσα χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Και αυτό είναι συχνά το πιο καθαρό σημείο αλήθειας μέσα σε μια σχέση.

Με αγάπη,
Έλενα