Όταν βγαίνουν στην επιφάνεια τα δύσκολα κομμάτια σου

Υπάρχουν στιγμές που μέσα στη μέρα νιώθεις πως αναδύεται ένα βάρος. Μια παλιά ανάμνηση. Ένα αίσθημα φόβου. Ένας θυμός που δεν ξέρεις από πού ήρθε. Μια αμφιβολία που έμοιαζε να έχει φύγει. Δεν σημαίνει ότι πηγαίνεις πίσω. Σημαίνει ότι κάτι μέσα σου ζητά χώρο για να αναπνεύσει.

Τα δύσκολα κομμάτια που εμφανίζονται δεν είναι απειλή. Είναι σημάδι πως κάτι μέσα σου μαλακώνει αρκετά ώστε να φανερωθεί. Οι σκιές δεν είναι εμπόδια. Είναι μέρη του εαυτού σου που κουράστηκαν να κρύβονται. Και αυτές οι στιγμές, όσο άβολες κι αν είναι, είναι συχνά οι πιο απαλές στιγμές θεραπείας.

Η πρώτη κίνηση είναι η παρατήρηση. Όταν κάτι ανεβαίνει στην επιφάνεια, δεν χρειάζεται να το κρύψεις ούτε να το διορθώσεις. Μπορείς απλώς να το δεις. «Αυτό που νιώθω είναι εδώ. Και μπορώ να το αντέξω.» Μόνο αυτή η σκέψη δημιουργεί χώρο γύρω από το συναίσθημα.

Το μυαλό συχνά προσπαθεί να ξεφύγει. Ψάχνει μια οθόνη, μια δουλειά, μια λίστα, μια δραστηριότητα. Κάτι για να μην νιώσει. Είναι φυσικό. Όμως η απόδραση δεν φέρνει ανακούφιση. Η ήρεμη αναγνώριση φέρνει. Μερικά λεπτά σιωπής είναι αρκετά για να αρχίσει να λιώνει η ένταση.

Μπορείς να καθίσεις σε ένα ήσυχο σημείο και να παρατηρήσεις ό,τι έρχεται. Τις σκέψεις. Την ανησυχία. Την αίσθηση στο σώμα. Όχι για να αλλάξεις κάτι. Για να το δεις. Η παρατήρηση είναι μια μορφή φροντίδας που δεν έχει λόγια. Είναι σαν να λες στον εαυτό σου «είμαι εδώ για σένα και σε αγαπώ». Θέλει θάρρος, ναι. Αλλά μόνο αν περάσεις μέσα από αυτό θα απελευθερωθείς.

Το σώμα πολλές φορές κρατά μικρά σημάδια από όσα προσπαθείς να διαχειριστείς. Ένα βάρος στο στήθος. Μια πίεση στην κοιλιά. Ένα κόμπο στον λαιμό. Αν ακουμπήσεις απαλά την παλάμη σου στο σημείο αυτό και πάρεις μια αργή ανάσα, η ένταση μαλακώνει γιατί κάποιος την πρόσεξε.

Αν κάτι από το παρελθόν επιστρέφει, μπορεί να υπάρχει μια πόρτα που δεν έκλεισε. Ένα «όχι» που δεν ειπώθηκε. Ένα συναίσθημα που αγνόησες. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να διορθώσεις τίποτα. Χρειάζεται μόνο να δώσεις χώρο σε αυτό που νιώθεις. Και ο χώρος φέρνει ξεκούραση.

Έχω περάσει κι εγώ από αυτά τα σημεία όπου ένα παλιό κομμάτι αναδυόταν χωρίς προειδοποίηση. Και πάντα νόμιζα πως σημαίνει πως πηγαίνω πίσω. Τελικά ήταν το αντίθετο. Ήταν η στιγμή που ήμουν αρκετά έτοιμη για να το δω.

Το πιο ήρεμο σημείο μέσα μας δεν χρειάζεται να πολεμήσει τίποτα. Απλώς παρατηρεί. Απλώς κρατά χώρο. Και μέσα σε αυτό τον χώρο, τα δύσκολα κομμάτια παύουν να είναι απειλητικά. Γίνονται απλώς μια πλευρά της ιστορίας που κάποτε σε προστάτεψε και τώρα μπορεί να ξεκουραστεί.

Αν αναρωτηθείς μια στιγμή «αυτό που νιώθω τώρα με βοηθά να γίνω αυτό που είμαι;» η απάντηση θα έρθει απαλά. Και η αλήθεια φέρνει λύτρωση χωρίς προσπάθεια.

Το φως δεν χρειάζεται να κυνηγήσει το σκοτάδι. Αρκεί μια μικρή χαραμάδα για να το μαλακώσει.

Με αγάπη,
Έλενα