Τι μας δείχνουν οι εικόνες του μέλλοντος για το παρόν μας

Κάποιες φορές ο νους φτιάχνει εικόνες για όσα δεν έχουν συμβεί ακόμη. Σκηνές, λεπτομέρειες, μικρά σενάρια που επανέρχονται ξανά και ξανά. Δεν είναι απαραίτητα φόβοι και δεν είναι πάντα επιθυμίες. Είναι μορφές. Και όπως κάθε μορφή που γεννιέται μέσα μας, κάτι θέλει να δείξει για το τώρα.

Συχνά νομίζουμε ότι αυτές οι εικόνες μιλούν για το μέλλον. Όμως, το πιο τίμιο είναι να τις διαβάζουμε ως καθρέφτη της παρούσας μας κατάστασης. Ο νους δεν βλέπει μπροστά. Βλέπει από εκεί που στέκεται. Παίρνει αυτό που νιώθουμε, αυτό που μας απασχολεί, αυτό που δεν έχει ακόμη βρει λόγια, και το μετατρέπει σε ιστορία.

Όταν μια εικόνα επαναλαμβάνεται, δεν ρωτάμε πρώτα αν θα συμβεί. Ρωτάμε: τι χρειάζεται από μένα αυτό το σενάριο; Μπορεί να είναι ανάγκη για ασφάλεια. Μπορεί να είναι επιθυμία αλλαγής. Μπορεί να είναι κόπωση από το παρόν. Μπορεί να είναι απλώς ο τρόπος του νου να πει πως κάτι μέσα μας κινείται και ψάχνει χώρο.

Οι εικόνες του μέλλοντος δεν είναι προβλέψεις. Είναι γλώσσα. Μιλούν για τη σχέση μας με το άγνωστο. Για το αν προσπαθούμε να το ελέγξουμε ή αν αρχίζουμε να το εμπιστευόμαστε. Για το αν στεκόμαστε σφιγμένοι ή αν αφήνουμε λίγο χώρο να αναπνεύσει η ζωή χωρίς να την προγραμματίσουμε και να μας δείξει μόνη της το δρόμο.

Όσο πολεμάμε αυτά τα σενάρια, τόσο σκληραίνουν. Όσο τα δεχόμαστε σαν εικόνες και όχι σαν αλήθειες, μαλακώνουν. Χάνουν την απειλή τους και μένει μόνο η πληροφορία. Κάτι μέσα μας ζητά προσοχή. Κάτι μέσα μας θέλει να νιώσει ότι δεν χάνεται, ακόμη κι αν αλλάξει μορφή η ζωή.

Ίσως τελικά το μέλλον που φτιάχνει ο νους να μην είναι ένας δρόμος που έρχεται, αλλά ένας τρόπος να σταθούμε καλύτερα στο παρόν. Να δούμε πού κρατιόμαστε. Τι φοβόμαστε να αφήσουμε. Πού αρχίζουμε να χαλαρώνουμε και πού επιτρέπουμε στη ζωή να ξεδιπλωθεί αυθόρμητα. Σε ποιο σημείο έχουμε συμφιλιωθεί με το άγνωστο χωρίς να το καταλάβουμε.

Όταν οι εικόνες του μέλλοντος παύουν να μας τρομάζουν ή να καλλιεργούν την ελπίδα πως κάτι καλό θα συμβεί, κάτι έχει αλλάξει στο παρόν μας. Έχει αλλάξει η σχέση μας με την αβεβαιότητα. Έχει αλλάξει η ανάγκη να ξέρουμε. Έχει αλλάξει ο τρόπος που εμπιστευόμαστε την κίνηση της ζωής.

Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε σενάριο. Δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε τι θα γίνει. Αρκεί να ακούσουμε τι μας δείχνει αυτή η εικόνα για το πώς στεκόμαστε τώρα. Για το αν είμαστε σφιγμένοι ή ανοιχτοί. Για το αν ζητάμε έλεγχο ή χώρο. Για το αν μπορούμε να ζούμε χωρίς να ξέρουμε και παρ’ όλα αυτά να νιώθουμε ήρεμοι.

Ίσως αυτό είναι το πιο ήσυχο νόημα των εικόνων του μέλλοντος. Όχι να μας πουν τι θα γίνει, αλλά να μας δείξουν πώς νιώθουμε μέσα μας σήμερα.

Με αγάπη
Έλενα