Η διαφορά ανάμεσα στον πόλεμο με τον εαυτό και στην αποδοχή

Υπάρχει ένας αγώνας που δίνεται αθόρυβα μέσα μας. Ο αγώνας να αλλάξουμε ό,τι νιώθουμε, να διορθώσουμε ό,τι μας δυσκολεύει, να διώξουμε ό,τι δεν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Συχνά πιστεύουμε ότι έτσι θα βρούμε ισορροπία. Όμως αυτός ο πόλεμος κρατά το σώμα σε ένταση και την ψυχή σε άμυνα.

Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση. Δεν είναι αδιαφορία. Είναι η στιγμή που σταματάς να σπρώχνεις αυτό που υπάρχει. Είναι η στιγμή που λες: αυτό είναι εδώ τώρα. Και του επιτρέπεις να υπάρχει χωρίς να το πολεμάς. Η αποδοχή δεν λύνει το πρόβλημα. Αλλά αλλάζει τη σχέση σου μαζί του.

Όταν πολεμάς τον εαυτό σου, ζεις σε διαρκή αντίσταση. Κάθε συναίσθημα γίνεται εμπόδιο. Κάθε αδυναμία γίνεται εχθρός. Κάθε σκέψη που δεν σου αρέσει γίνεται απειλή. Έτσι, ακόμα και οι πιο απλές εμπειρίες φορτίζονται με προσπάθεια. Η εμπειρία της ζωής γίνεται ένας χώρος μάχης και όχι χώρος εμπειρίας.

Η αποδοχή ανοίγει εσωτερικό χώρο. Δεν λέει ότι όλα είναι καλά. Λέει ότι όλα μπορούν να φανούν, να έρθουν στην επιφάνεια. Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να κρύβεις τον φόβο, τη λύπη, την αμφιβολία. Ότι μπορείς να τα δεις χωρίς να τα μετατρέπεις σε ταυτότητα. Το να αποδέχεσαι δεν σημαίνει να μένεις εκεί. Σημαίνει να ξεκινάς από εκεί.

Η εσωτερική ισορροπία δεν εμφανίζεται όταν εξαφανιστούν τα δύσκολα. Εμφανίζεται όταν πάψεις να τα σπρώχνεις έξω από τη ζωή σου. Όταν σταματήσεις να απαιτείς από τον εαυτό σου να είναι αλλιώς. Τότε η ένταση μειώνεται. Η αναπνοή βαθαίνει. Το σώμα χαλαρώνει. Και κάτι μέσα σου αρχίζει να συνομιλεί αντί να αντιστέκεται.

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να θέλεις να αλλάξεις και στο να θέλεις να αποδεχτείς. Η αλλαγή ξεκινά συχνά από δυσαρέσκεια. Η αποδοχή ξεκινά από ειλικρίνεια. Λες: αυτό συμβαίνει. Αυτό νιώθω. Αυτό φοβάμαι. Και μέσα σε αυτή την παραδοχή, η αλλαγή παύει να είναι βία. Γίνεται κίνηση φυσική.

Όταν αποδέχεσαι, δεν σημαίνει ότι παύεις να φροντίζεις. Σημαίνει ότι φροντίζεις χωρίς επίθεση. Ότι ακούς τον εαυτό σου πριν τον κρίνεις. Ότι δίνεις χώρο στη δυσκολία χωρίς να της παραδίνεις το τιμόνι. Η αποδοχή είναι όριο χωρίς σκληρότητα.

Στην πράξη, αυτό μπορεί να είναι πολύ απλό. Να παρατηρείς ένα συναίσθημα χωρίς να το εξηγείς. Να αναγνωρίζεις μια σκέψη χωρίς να την ακολουθείς. Να επιτρέπεις σε μια κατάσταση να είναι όπως είναι πριν προσπαθήσεις να την αλλάξεις. Αυτή η μικρή παύση ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση είναι χώρος ισορροπίας.

Όσο λιγότερο πολεμάς, τόσο λιγότερη ενέργεια χάνεις. Και αυτή η ενέργεια επιστρέφει στη ζωή σου ως διαύγεια. Ως απλότητα. Ως δυνατότητα να διαλέξεις αντί να αντιδράς. Η αποδοχή δεν σε κάνει παθητική. Σε κάνει παρούσα.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι η ισορροπία δεν γεννιέται από τη νίκη απέναντι στον εαυτό. Γεννιέται από τη συμφιλίωση. Από το να στέκεσαι δίπλα σε ό,τι είσαι χωρίς να του κηρύσσεις πόλεμο. Και μέσα σε αυτή τη στάση, η ζωή παύει να είναι πεδίο μάχης και γίνεται χώρος συνύπαρξης.

Όταν σταματάς να πολεμάς και αρχίζεις να αποδέχεσαι, δεν γίνεσαι λιγότερο δυνατή. Γίνεσαι πιο ήσυχη μέσα σου. Και αυτή η ησυχία είναι η αρχή της εσωτερικής ισορροπίας.

Με αγάπη
Έλενα