Όταν δεν ξέρεις πια τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου

Υπάρχουν περίοδοι που κοιτάζεις τη δουλειά σου ή τη διαδρομή σου και νιώθεις πως κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Ό,τι σε ενέπνεε παλαιότερα, τώρα μοιάζει μακρινό και οι στόχοι που κάποτε σε κινητοποιούσαν δεν έχουν πια την ίδια λάμψη. Δεν είναι αποτυχία αυτό. Είναι ένα σημάδι ότι η εσωτερική σου πορεία μετακινείται.

Όταν δεν ξέρεις πια τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, στην πραγματικότητα δεν έχει χαθεί η κατεύθυνση. Έχει αποσυρθεί για λίγο για να δημιουργηθεί χώρος. Χώρος για να δεις με πιο καθαρή ματιά ποια είσαι σήμερα. Όχι ποια ήσουν χθες. Όχι ποια ήθελαν οι άλλοι να είσαι. Μόνο ποια είσαι τώρα.

Μερικές φορές αυτή η σύγχυση εμφανίζεται σαν άγχος. Άλλες φορές σαν κόπωση. Άλλες φορές σαν μια λεπτή αίσθηση ότι κάτι μέσα σου δεν ταιριάζει πια με το παλιό σου πλαίσιο. Αυτή η μετάβαση μπορεί να σε κάνει να νιώσεις αβέβαιη όμως πίσω της υπάρχει μια βαθιά ανάγκη για αυθεντικότητα. Για μια δουλειά ή έναν σκοπό που δεν αντανακλά μόνο τις ικανότητές σου αλλά και την αλήθεια σου.

Σε τέτοιες περιόδους, ο νους προσπαθεί να βρει απαντήσεις. Θέλει να αποφασίσει τώρα, να καθορίσει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Όμως η ψυχή λειτουργεί διαφορετικά. Δεν πιέζεται. Δεν βιάζεται. Μιλά μέσα από μικρές ενδείξεις. Μια έμπνευση που εμφανίζεται για λίγο και φεύγει. Μια εικόνα για το πώς θα ήθελες να νιώθεις στη δουλειά σου. Μια διάθεση να δοκιμάσεις κάτι νέο χωρίς να ξέρεις το γιατί. Η ψυχή καθοδηγεί πάντοτε.

Κάποιες φορές αυτό που χρειάζεται δεν είναι να βρεις αμέσως τον σκοπό σου αλλά να επιτρέψεις στον παλιό σου σκοπό να ξεθωριάσει και να σταματήσεις να περπατάς από συνήθεια σε ένα μονοπάτι που έχει ολοκληρώσει το ταξίδι του. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που αλλάζεις εσωτερικά, αλλάζει και ο τρόπος που βιώνεις τη ζωή. Αλλάζει το γιατί. Αλλάζει το πώς. Αλλάζει το τι σε γεμίζει.

Αν παρατηρήσεις προσεκτικά, θα δεις πως μέσα στη σύγχυση υπάρχει ήδη μια αργή σταθεροποίηση. Μια νέα μορφή που δεν έχει οριστεί ακόμη αλλά αρχίζει να σχηματίζεται. Όταν δεν πιέζεις τα γεγονότα, τότε όλα γίνονται καθαρότερα. Αντιλαμβάνεσαι τι σε τραβά και τι σε απομακρύνει. Η επίγνωση, η καθαρή εκείνη ματιά όπου βλέπεις μέσα από τα μάτια της ψυχής σου, είναι ο πρώτος πυλώνας του επόμενου βήματος.

Μπορείς να ξεκινήσεις από κάτι μικρό. Να δεις τι σε κάνει να νιώθεις πιο ζωντανή. Τι σου δίνει μια αίσθηση ήρεμης ελευθερίας. Ποιο μονοπάτι σού επιτρέπει να είσαι περισσότερο εσύ και λιγότερο αυτό που περιμένουν οι άλλοι. Αυτές οι μικρές ενδείξεις είναι που οδηγούν τελικά σε κάτι μεγαλύτερο.

Έχω περάσει κι εγώ από περιόδους όπου ένιωθα πως όλα είχαν σταματήσει να με εκφράζουν. Τότε κατάλαβα ότι δεν είχα χάσει τον δρόμο μου. Απλά δεν με χωρούσε πλέον. Και χρειαζόταν να επιτρέψω στον εαυτό μου να αλλάξει κατεύθυνση χωρίς ενοχή. Να τον τιμήσω για όσο με στήριξε και να αφεθώ στο επόμενο που γεννιόταν. Ναι, ήταν άβολη η περίοδος του ανάμεσα αλλά κατάλαβα πως όταν αφήνεσαι, η διαδικασία γίνεται πιο εύκολη.

Το να μη γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου δεν είναι κενό. Είναι κάλεσμα. Ένα απαλό κάλεσμα να ευθυγραμμιστείς με την ψυχή σου. Και σε εκείνο το σημείο, η κατεύθυνση δεν χρειάζεται να τη βρεις. Εμφανίζεται μόνη της όταν εκφράζεις την αυθεντικότητά σου στον παρόντα χρόνο.

Με αγάπη,
Έλενα