Όταν δεν σε εκφράζει η δουλειά σου αλλά δεν έχεις άλλη επιλογή

Υπάρχουν στιγμές που ξυπνάς το πρωί και νιώθεις πως η δουλειά σου δεν σε αγγίζει πια. Δεν σε εκφράζει, δεν σε γεμίζει, δεν ταιριάζει με την εσωτερική σου κατεύθυνση. Και ταυτόχρονα ξέρεις πως αυτή τη στιγμή δεν έχεις άλλη επιλογή. Οι υποχρεώσεις τρέχουν. Οι ανάγκες υπάρχουν. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη.

Αυτό το σημείο μπορεί να μοιάζει στενό. Όμως δεν είναι αδιέξοδο. Είναι μια εσωτερική μετάβαση ανάμεσα σε αυτό που ζεις και σε αυτό που αρχίζει να γεννιέται μέσα σου.

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι ειλικρίνεια. Να αναγνωρίσεις χωρίς ενοχή πως δεν σε εκφράζει η δουλειά σου. Δεν είναι αχαριστία αυτό. Είναι αυθεντικότητα. Είναι η στιγμή που παραδέχεσαι στον εαυτό σου πως κάτι μέσα σου έχει αλλάξει και ζητά μια νέα μορφή έκφρασης.

Μετά έρχεται η εσωτερική παρατήρηση. Παρατήρησε με αποστασιοποίηση τι είναι ακριβώς είναι αυτό που σε δυσκολεύει. Σα να βλέπεις απλά μια ταινία και παρατηρείς τις δυσκολίες του πρωταγωνιστή. Είναι το περιβάλλον της δουλειάς, τα καθήκοντα, ο ρυθμός, η έλλειψη δημιουργικότητας ή το ότι η θέση σου δεν αφήνει χώρο για την αλήθεια σου; Όταν παρατηρείς χωρίς κριτική, χωρίς ταύτιση με το παρατηρούμενο, τότε η σύγχυση αρχίζει να διαλύεται και μπορείς να δεις καθαρά τι συμβαίνει.

Μπορεί να μη μπορείς να αλλάξεις άμεσα τη δουλειά σου. Όμως μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο που στέκεσαι μέσα σε αυτή. Να δεις πού μπορείς να είσαι πιο απαλή με τον εαυτό σου. Πού μπορείς να χαμηλώσεις την ένταση. Πού μπορείς να αφήσεις χώρο για ανάσα. Μερικές φορές αυτό αρκεί για να γίνει η καθημερινότητα πιο υποφερτή.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη. Μπορείς να αρχίσεις να χτίζεις κάτι που σου αρέσει στο πλάι. Μικρά βήματα προς αυτό που θέλεις να κάνεις κάποια στιγμή, χωρίς πίεση να γίνει τώρα. Μια ιδέα που κρατάς σημειωμένη. Μια δεξιότητα που μαθαίνεις σιγά σιγά. Ένα μικρό project που δουλεύεις το βράδυ για σένα. Αυτά τα μικρά βήματα δεν αλλάζουν άμεσα τη δουλειά σου αλλά αλλάζουν το μέσα σου.

Σε αυτό το στάδιο χρειάζεται αποδοχή και εμπιστοσύνη. Η αποδοχή ότι αυτή είναι η δουλειά που σου δίνει στήριξη αυτή τη στιγμή. Ακόμη κι αν και δεν βλέπεις τι υπάρχει μπροστά στο μονοπάτι σου, εμπιστεύεσαι τη διαδικασία. Η αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει μέσα σου και αργά ή γρήγορα θα μετακινηθεί και η πραγματικότητα.

Έχω βρεθεί κι εγώ σε δουλειές που δεν με εξέφραζαν, που ένιωθα πως μικραίνουν κάτι μέσα μου. Μου πήρε καιρό να δω ότι η δουλειά δεν καθόριζε την αλήθεια μου. Ήταν μια γέφυρα. Μια περίοδος μετάβασης μέχρι να εμφανιστεί ο χώρος για κάτι νέο. Ήταν απλά ένας σταθμός αλλά κι ένα μεγάλο τεστ κατά πόσο μπορούσα να εμπιστευτώ τη διαδρομή μου. Και όταν εμφανίστηκε αυτό που ήξερα πως ήθελα να κάνω, το αναγνώρισα αμέσως. Γιατί δεν ήρθε με πίεση αλλά με ηρεμία.

Αν βρίσκεσαι σε μια δουλειά που δεν σε εκφράζει δεν είσαι παγιδευμένη. Είσαι στη μέση μιας μετάβασης. Μιας εσωτερικής διαδρομής που σε ετοιμάζει για κάτι πιο αληθινό. Μπορείς να συνεχίσεις όπου είσαι χωρίς να κλείσεις την πόρτα στο επόμενο. Μπορείς να τιμήσεις τη διαδρομή σου ακόμη κι όταν δεν είναι ακριβώς αυτή που θέλεις.

Και κάποια στιγμή χωρίς βιασύνη και θόρυβο, θα νιώσεις πως έχει έρθει η στιγμή να κάνεις το επόμενο βήμα. Θα είναι ήρεμο, καθαρό και αληθινό. Γιατί θα έρχεται από μέσα σου.

Με αγάπη,
Έλενα