Το μονοπάτι από την επίγνωση στην παρουσία

Κάθε εσωτερική αλλαγή ξεκινά από μια στιγμή που κάτι μέσα σου φωτίζεται. Ένα μικρό φως που φωτίζει ό,τι συμβαίνει τώρα. Αυτή είναι η επίγνωση. Δεν απαιτεί προσπάθεια, μόνο ειλικρίνεια. Είναι η καθαρή ματιά με την οποία βλέπεις μια σκέψη, ένα συναίσθημα ή μια αντίδραση χωρίς να χρειάζεται να την αλλάξεις. Είναι σαν να ανάβει ένας μικρός φακός μέσα σου και να αποκαλύπτει αυτό που πριν ήταν θολό.

Όταν η επίγνωση απλώνεται, αρχίζει να γεννιέται η παρατήρηση. Εδώ δεν προσπαθείς να καταλάβεις τη σκέψη, ούτε να τη διορθώσεις. Τη βλέπεις απλώς να εμφανίζεται όπως θα έβλεπες ένα σύννεφο να περνά στον ουρανό. Στην παρατήρηση υπάρχει απόσταση και μέσα σε αυτή την απόσταση γεννιέται η πρώτη πραγματική ελευθερία. Είναι η στιγμή που λες μπορώ να το κοιτάξω χωρίς να γίνω αυτό.

Και κάποια στιγμή χωρίς να το κυνηγήσεις έρχεται η παρουσία. Δεν υπάρχει πια ανάγκη να δουλέψεις με τη σκέψη, ούτε να κρατήσεις απόσταση από αυτήν. Η σκέψη εμφανίζεται και σβήνει όπως το κύμα που φτάνει στην ακτή και χάνεται χωρίς να αφήσει σημάδι. Η παρουσία δεν παρακολουθεί, ούτε σχολιάζει. Είναι η καθαρή ύπαρξη που επιτρέπει στα πάντα να υπάρξουν χωρίς να ταυτιστεί μαζί τους.

Για να γίνει πιο καθαρή αυτή η διαδρομή, ας δούμε τρία απλά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή.

Παράδειγμα 1: Μια σκέψη αυτοκριτικής

Εμφανίζεται ξαφνικά η σκέψη δεν είμαι αρκετή.
Στην επίγνωση βλέπεις καθαρά ότι αυτή η σκέψη εμφανίστηκε. Δεν χάνεσαι μέσα της, ούτε την ακολουθείς… απλά αναγνωρίζεις πως αυτήν την σκέψη την έκανε ο νους.
Στην παρατήρηση βλέπεις ότι η σκέψη είναι ένα παλιό μοτίβο που περνά. Δεν την ακολουθείς, δεν την αναλύεις. Απλώς την αφήνεις να υπάρχει χωρίς να πάρει μορφή ταυτότητας.
Στην παρουσία η σκέψη εμφανίζεται και διαλύεται πριν καν αποκτήσει βάρος. Δεν χρειάζεται απόσταση επειδή δεν υπάρχει πια ταύτιση. Υπάρχει μόνο ο χώρος που την περιέχει.

Παράδειγμα 2: Ένα έντονο συναίσθημα

Νιώθεις ξαφνικά θυμό.
Η επίγνωση λέει υπάρχει θυμός μέσα μου. Αυτό μόνο. Χωρίς ιστορία.
Η παρατήρηση βλέπει την ενέργεια του θυμού όπως βλέπεις μια ταινία στον κινηματογράφο. Παρατηρείς την αίσθηση στο σώμα, την ταχύτητα της αναπνοής, τη ζέστη στα χέρια σου αλλά δεν γίνεσαι ο θυμός.
Η παρουσία είναι η βαθύτερη ηρεμία μέσα στην οποία ο θυμός λιώνει. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι για να φύγει. Ο χώρος τον μαλακώνει.

Παράδειγμα 3: Μια κατάσταση έξω από εσένα

Κάποιος σού μιλάει απότομα.
Η επίγνωση βλέπει: αυτό που κάνει ο άλλος μου προκαλεί ένταση.
Η παρατήρηση βλέπει τη δική σου εσωτερική κίνηση, την αρχή της αντίδρασης αλλά την αφήνει να περάσει χωρίς να την ακολουθήσει. Μπορείς να ακούσεις την ένταση που σου προκάλεσε ο άλλος, χωρίς όμως να σηκωθεί μέσα σου καταιγίδα.
Η παρουσία είναι η ακινησία μέσα στην οποία ο άλλος μπορεί να μιλάει όπως θέλει και εσύ να παραμένεις ακλόνητη και γειωμένη. Δεν χρειάζεται να προστατευτείς, ούτε να θυμώσεις επειδή δεν απειλείσαι από την ιστορία του άλλου.

Ο δρόμος από την επίγνωση στην παρατήρηση και από την παρατήρηση στην παρουσία δεν είναι άθλος. Είναι μαλάκωμα. Είναι το άνοιγμα ενός εσωτερικού χώρου που ήταν πάντα εκεί απλώς δεν τον αναγνώριζες. Η επίγνωση είναι το πρώτο φως. Η παρατήρηση είναι ο χώρος όπου το φως απλώνεται. Η παρουσία είναι η ηρεμία που δεν χρειάζεται φως γιατί είναι ήδη ολόκληρη.

Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή ανακαλύπτεις ότι δεν χρειάζεται πια να παλεύεις με τις σκέψεις σου. Απλώς τις αφήνεις να περνούν όπως περνούν τα κύματα. Εσύ είσαι η ακτή.

Με αγάπη,
Έλενα