Όταν το μούδιασμα γίνεται καταφύγιο

Υπάρχουν στιγμές που, αφού αναγνωρίσεις τους φόβους σου και επιστρέψεις στο παρόν, κάτι μέσα σου δεν αντέχει να μείνει εκεί. Δεν υπάρχει πια το μέλλον να σε σώσει, ούτε κάποιο σενάριο να σε καθησυχάσει. Και τότε εμφανίζεται το μούδιασμα. Η οθόνη. Το κινητό. Το φαγητό. Όχι για απόλαυση, αλλά για παύση.

Το μούδιασμα δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι μηχανισμός του σώματος. Όταν η ένταση ανεβαίνει και δεν βρίσκει διέξοδο, το σώμα ζητά να μειώσει την αίσθηση. Να κατεβάσει τον όγκο. Η οθόνη προσφέρει ακριβώς αυτό: συνεχή ερεθίσματα χωρίς επαφή. Είσαι απασχολημένη χωρίς να είσαι παρούσα.

Το κινητό γίνεται τότε ένα ήσυχο αναισθητικό. Δεν σου ζητά να νιώσεις. Δεν σου ζητά να αποφασίσεις. Δεν σου ζητά να μείνεις. Σε κρατά σε μια ενδιάμεση κατάσταση, όπου ούτε πονάς ούτε ησυχάζεις. Δεν λύνει την ένταση. Τη σκεπάζει.

Το ίδιο συμβαίνει και με το φαγητό. Όχι το φαγητό ως θρέψη, αλλά το φαγητό ως καταπράυνση. Η κίνηση του να τρως, η γεύση, το βάρος στο σώμα, δημιουργούν μια στιγμιαία αίσθηση ασφάλειας. Κάτι γεμίζει. Κάτι καταλαγιάζει. Και πάλι όμως, αυτό που πραγματικά ζητά χώρο, μένει ανέγγιχτο.

Το μούδιασμα εμφανίζεται συχνά όταν έχεις κάνει ήδη ένα βήμα συνειδητότητας. Όταν έχεις δει τον φόβο. Όταν δεν μπορείς πια να κρυφτείς στο μέλλον. Τότε το σώμα αναλαμβάνει να προστατεύσει. Όχι με σκέψεις, αλλά με αποσύνδεση. Το μούδιασμα είναι ένδειξη ότι η ένταση είναι περισσότερη απ’ όση αντέχεις εκείνη τη στιγμή.

Δεν χρειάζεται να πολεμήσεις αυτή τη συμπεριφορά. Ούτε να τη διορθώσεις. Χρειάζεται να τη δεις. Να καταλάβεις πότε συμβαίνει. Πότε το χέρι πάει αυτόματα στο κινητό. Πότε το φαγητό δεν είναι πείνα αλλά ανακούφιση. Αυτή η παρατήρηση δεν αφαιρεί το μούδιασμα. Αφαιρεί τη ντροπή.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να μουδιάζεις ασυνείδητα και στο να μουδιάζεις γνωρίζοντας τι κάνεις. Στο πρώτο χάνεσαι. Στο δεύτερο κάνεις ένα διάλειμμα. Η συνείδηση δεν καταργεί την ανάγκη. Την κάνει λιγότερο δεσμευτική.

Το αντίδοτο δεν είναι να κόψεις την οθόνη ή το φαγητό. Το αντίδοτο είναι να χτίζεις, σιγά σιγά, αντοχή στο να μπορείς να μείνεις για λίγα δευτερόλεπτα με την ένταση πριν την καλύψεις. Όχι για να αντέξεις. Αλλά για να δώσεις χώρο στο σώμα να αποφορτιστεί με φυσικό τρόπο.

Κάποιες φορές θα χρειαστείς το μούδιασμα. Και αυτό είναι εντάξει. Δεν είναι αποτυχία. Είναι σήμα ότι έφτασες στο όριό σου. Άλλες φορές θα μπορέσεις να μείνεις λίγο παραπάνω στο παρόν. Και αυτό αρκεί. Η ελευθερία δεν βρίσκεται στην αποχή. Βρίσκεται στην επιλογή.

Όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις τον μηχανισμό, το κινητό παύει να είναι εχθρός. Γίνεται δείκτης. Σου δείχνει πότε το σώμα σου ζητά λιγότερα, πιο αργά, πιο απαλά. Και μέσα σε αυτή τη γνώση, το μούδιασμα δεν σε καταπίνει. Σε πληροφορεί.

Δεν χρειάζεται να είσαι παρούσα όλη την ώρα. Χρειάζεται να ξέρεις πότε φεύγεις. Και να μπορείς, όποτε είσαι έτοιμη, να επιστρέφεις. Αυτό αρκεί για να αρχίσει να αλλάζει η σχέση σου με την οθόνη, το φαγητό και – κυρίως – με τον εαυτό σου.

Με αγάπη,
Έλενα