Η διαφορά ανάμεσα στη διαίσθηση και στα σενάρια του νου

Υπάρχουν στιγμές που μια σκέψη για το μέλλον εμφανίζεται με τόση ένταση ώστε μοιάζει με μήνυμα. Μια εικόνα που επιστρέφει, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, μια αίσθηση πως κάτι έρχεται. Εκεί γεννιέται το ερώτημα. Είναι διαίσθηση ή είναι σενάριο του νου;

Η διαίσθηση δεν μιλά με πολλές λέξεις. Δεν φτιάχνει ταινίες. Δεν έχει ανάγκη από λεπτομέρειες. Έρχεται σαν μια ήσυχη γνώση χωρίς εικόνα. Σαν μια κατεύθυνση χωρίς εξήγηση. Δεν προσπαθεί να μας πείσει. Δεν ζητά επιβεβαίωση. Η διαίσθηση μοιάζει με σιωπή που ξέρει.

Τα σενάρια του νου είναι διαφορετικά. Έχουν πρόσωπα, χώρους, κινήσεις, πιθανές εκβάσεις. Προσπαθούν να ετοιμάσουν το έδαφος για κάτι που δεν έχει γίνει. Κουβαλούν φόβο ή επιθυμία. Κουβαλούν ανάγκη για ασφάλεια. Ο νους δεν θέλει το άγνωστο. Θέλει μια ιστορία για να πιαστεί από κάπου. Έτσι γεννιούνται εικόνες για το μέλλον που δεν είναι προβλέψεις αλλά αντανακλάσεις του παρόντος.

Όταν μια εικόνα επιμένει, δεν χρειάζεται να τη ρωτήσουμε αν θα συμβεί. Χρειάζεται να τη ρωτήσουμε τι δείχνει για εμάς τώρα. Μπορεί να δείχνει κόπωση. Μπορεί να δείχνει ανάγκη αλλαγής. Μπορεί να δείχνει επιθυμία για σταθερότητα. Μπορεί να δείχνει απλώς ότι κάτι μέσα μας κινείται και δεν έχει βρει ακόμη λόγια.

Η διαίσθηση δεν πιέζει. Το σενάριο επιμένει. Η διαίσθηση δεν ζητά έλεγχο. Το σενάριο θέλει σχέδιο. Η διαίσθηση αφήνει χώρο. Το σενάριο γεμίζει τον χώρο με εικόνες. Και οι δύο είναι εμπειρίες ανθρώπινες. Το θέμα δεν είναι να τις χωρίσουμε απόλυτα. Το θέμα είναι να δούμε πότε ακούμε σιωπή και πότε ακούμε θόρυβο.

Όσο περισσότερο συμφιλιωνόμαστε με το άγνωστο, τόσο λιγότερο ανάγκη έχουμε να το γεμίσουμε με ιστορίες. Το μέλλον παύει να είναι απειλή και γίνεται απλώς κίνηση ζωής. Τότε η διαίσθηση ακούγεται πιο καθαρά και ο νους ησυχάζει λίγο. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε τι θα γίνει για να είμαστε ήρεμοι. Αρκεί να βλέπουμε τι συμβαίνει μέσα μας όταν προσπαθούμε να το μάθουμε.

Ίσως η διαφορά ανάμεσα στη διαίσθηση και στα σενάρια του νου να μην είναι τεχνική. Είναι σχέση. Σχέση με το άγνωστο. Σχέση με την ανάγκη για έλεγχο. Σχέση με το πώς στεκόμαστε απέναντι στο μέλλον όταν δεν έχουμε απαντήσεις. Όταν μαθαίνουμε να ακούμε χωρίς να τρέχουμε να ερμηνεύσουμε, κάτι μέσα μας χαλαρώνει. Και εκεί αρχίζει μια πιο ήσυχη εμπιστοσύνη.

Με αγάπη
Έλενα