Είναι εντάξει να μην είσαι καλά με τον εαυτό σου

Υπάρχουν περίοδοι που η σχέση σου με τον εαυτό σου γίνεται δύσκολη. Δεν είναι απαραίτητα κάτι συγκεκριμένο που συνέβη. Είναι μια αίσθηση απόστασης. Μια εσωτερική αμηχανία. Σαν να μην μπορείς να σταθείς άνετα μέσα σου. Κάτι σε πιέζει, κάτι σε κουράζει, κι όμως δεν βρίσκεις εύκολα λόγια να το εξηγήσεις.

Συνήθως τότε εμφανίζεται η σκέψη ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα. Ότι θα έπρεπε να έχεις προχωρήσει περισσότερο. Να είσαι πιο συμφιλιωμένη. Πιο σταθερή. Πιο ήρεμη. Και όσο περισσότερο προσπαθείς να διορθώσεις αυτή την αίσθηση, τόσο πιο έντονη γίνεται. Γιατί η εσωτερική ένταση δεν γεννιέται από αυτό που νιώθεις, αλλά από την αντίσταση σε αυτό που υπάρχει.

Ίσως να το αναγνωρίζεις σε μικρές στιγμές. Όταν σηκώνεσαι το πρωί χωρίς διάθεση. Όταν αποφεύγεις τον καθρέφτη. Όταν δεν απαντάς σε μήνυμα γιατί δεν ξέρεις τι να πεις. Όταν θυμώνεις με τον εαυτό σου που ακόμα κουβαλά σκέψεις, συνήθειες ή συναισθήματα που νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω. Εκεί γεννιέται η εσωτερική σύγκρουση. Η ανάγκη να προχωρήσεις απέναντι στην αδυναμία να πιέσεις άλλο.

Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ένδειξη κόπωσης. Κάτι μέσα σου έχει κουραστεί να προσπαθεί. Να προσαρμόζεται. Να αντέχει. Και αυτό που ζητά δεν είναι διόρθωση. Ζητά χώρο. Ζητά να μην το σπρώχνεις άλλο προς μια εκδοχή του εαυτού σου που αυτή τη στιγμή δεν είναι διαθέσιμη.

Όταν μπορείς να πεις, έστω και σιωπηλά, «είναι εντάξει να μην είμαι καλά με τον εαυτό μου», κάτι αλλάζει. Όχι επειδή λύνεται το πρόβλημα, αλλά επειδή σταματάς να στέκεσαι απέναντι. Η αποδοχή δεν σημαίνει παραίτηση. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την πραγματικότητα χωρίς να την πολεμάς.

Σε αυτή τη στάση, κάτι αρχίζει να μαλακώνει. Η ένταση χάνει λίγη από τη δύναμή της. Οι σκέψεις δεν χρειάζεται πια να πειστούν. Ο εαυτός σου δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Δεν χρειάζεται να διορθώσεις τίποτα για να συνεχίσεις.

Μπορείς να συνεχίσεις από εδώ. Από αυτή τη σχέση που αυτή τη στιγμή δεν είναι τέλεια, αλλά είναι αληθινή. Από αυτό το σημείο που δεν έχει λύσεις, αλλά έχει παρουσία. Και συχνά, αυτή η απλή μετακίνηση, από την αντίσταση στην αποδοχή, είναι αρκετή για να αρχίσει η εμπειρία να γίνεται πιο ήπια. Όχι πιο εύκολη. Πιο ανθρώπινη.

Με αγάπη
Έλενα