Καλώς ήρθες μοναξιά – Πώς να αντιμετωπίσεις την μοναξιά

Η μοναξιά δεν μοιάζει με τα άλλα συναισθήματα. Έρχεται αθόρυβα σαν μια σκιά που απλώνεται γύρω σου και σε κάνει να νιώθεις πως είσαι μόνη ακόμη και όταν υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου. Είναι μια αίσθηση που δεν ζητά εξήγηση… ζητά αναγνώριση. Η μοναξιά δεν είναι κενό. Είναι μια πρόσκληση να συναντήσεις εσένα, χωρίς τις φωνές και τις προσδοκίες του κόσμου.

Πολλές φορές φοβόμαστε τη μοναξιά γιατί νομίζουμε ότι δεν αξίζουμε ή μάς έχουν εγκαταλείψει. Νομίζουμε πως η μοναξιά είναι ένα είδος “τιμωρίας” επειδή δεν είμαστε αρκετές ή δεν γεμίζουμε τις προσδοκίες των άλλων. Μα η μοναξιά δεν μιλά για το ποια είσαι και σίγουρα δεν σε καθορίζει. Μιλά για το πού χρειάζεται να στραφεί η προσοχή σου. Όταν την αγγίζεις με επίγνωση, αρχίζεις να βλέπεις ότι κάτω από τον πόνο υπάρχει μια ανάγκη για σύνδεση, μια ανάγκη για αυθεντικότητα, μια ανάγκη να ακουμπήσεις κάπου αληθινά.

Μην διώχνεις τη μοναξιά. Μην την γεμίζεις αμέσως με ήχους, εικόνες ή ανθρώπους. Κάτσε μαζί της για λίγο και πες απαλά: σε ακούω. Η μοναξιά μεταμορφώνεται όταν της επιτρέψεις να υπάρξει. Κάθε φορά που τη συναντάς, ανοίγει μια μικρή πόρτα προς τον εαυτό σου, μια πόρτα που συχνά μένει κλειστή όταν όλα γύρω σου κάνουν θόρυβο. Μέσα σε αυτή την ησυχία ίσως ανακαλύψεις πράγματα που δεν είχες δει.

Αν κάποια στιγμή η αίσθηση γίνει βαριά, άπλωσε την παλάμη σου πάνω στην καρδιά και μείνε εκεί χωρίς προσδοκία. Ρώτησε τη μοναξιά: τι θέλεις να μου δείξεις σήμερα; Μερικές φορές αυτό που αναδύεται, είναι μια ανάγκη να εκφράσεις κάτι που κρατούσες μέσα σου και δεν ήξερες ότι το κουβαλούσες. Άλλες φορές, είναι μια βαθιά κουρασμένη σου πλευρά που ζητά ανάπαυση. Η μοναξιά δεν έρχεται για να σε αποκόψει από τον κόσμο. Έρχεται για να σε επανασυνδέσει με εσένα.

Όλα πάνε κι έρχονται στη ζωή. Μα το μόνο που μένει πάντοτε σταθερό και μπορείς να υπολογίσεις 100% πάνω του, είναι ο εαυτός σου.

Κάποια στιγμή θα δεις ότι η μοναξιά δεν είναι τιμωρία. Είναι πέρασμα. Ένας χώρος όπου μπορείς να σταθείς χωρίς μάσκες, χωρίς ρόλους, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Ένας χώρος όπου ξεδιπλώνεται ο αυθεντικός σου εαυτός. Όταν την υποδέχεσαι αντί να την αποφεύγεις, γίνεται έδαφος. Και πάνω σε αυτό το έδαφος μπορείς να χτίσεις μια πιο αληθινή σχέση με τον εαυτό σου αλλά και με τους ανθρώπους γύρω σου.

Με αγάπη,
Έλενα