Καλώς ήρθες προσδοκία – Πώς να διαχειριστείς την προσδοκία

Η προσδοκία είναι μια αθόρυβη κίνηση μέσα σου. Μια μικρή εσωτερική εικόνα για το πώς θα ήθελες να εξελιχθεί κάτι ή για το πώς θα ήθελες να σταθεί κάποιος απέναντί σου. Δεν είναι απαραίτητα κακή. Είναι ανθρώπινη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η καρδιά προσανατολίζεται προς κάτι που επιθυμεί να ζήσει. Η δυσκολία δεν βρίσκεται στην ύπαρξη της προσδοκίας αλλά στο πόσο χώρο της επιτρέπεις να πάρει.

Όταν η προσδοκία γίνεται μεγάλη, αρχίζει να χτίζει μέσα σου ένα σενάριο. Και αυτό το σενάριο αποκτά βάρος. Γίνεται κανόνας, γίνεται απαίτηση, γίνεται κάτι που μοιάζει απαραίτητο για να νιώσεις καλά. Τότε η προσδοκία παύει να είναι απλή κατεύθυνση και γίνεται παγίδα. Γιατί όταν τα πράγματα δεν ακολουθούν αυτό το εσωτερικό σενάριο, εμφανίζεται η απογοήτευση, η πίκρα ή η ανασφάλεια. Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα δεν πήγε λάθος. Απλώς η πραγματικότητα δεν ταίριαξε με την εικόνα που είχες σχηματίσει.

Όταν προσεγγίζεις την προσδοκία με επίγνωση, μπορείς να δεις τη ρίζα της. Κάτω από κάθε προσδοκία υπάρχει μια ανάγκη. Μια επιθυμία για σύνδεση για αναγνώριση, για σταθερότητα, για χαρά, για βεβαιότητα. Αυτή η ανάγκη δεν είναι αδυναμία. Είναι πληροφορία. Αν τη δεις με καθαρότητα, μπορείς να αποφασίσεις πώς θέλεις να σταθείς απέναντι στη ζωή χωρίς να εξαρτάσαι από το αποτέλεσμα. Η προσδοκία γίνεται πιο ήπια όταν τιμάς την ανάγκη πίσω της.

Υπάρχουν στιγμές όπου η προσδοκία γεννιέται από φόβο. Φόβο μήπως δεν σε δουν όπως είσαι, μήπως δεν σε επιλέξουν, μήπως δεν αναγνωριστεί η προσπάθειά σου. Και άλλες στιγμές η προσδοκία γεννιέται από αγάπη. Από την επιθυμία να ζήσεις κάτι όμορφο ή να προσφέρεις κάτι αληθινό. Η πρόκληση δεν είναι να σβήσεις την προσδοκία. Είναι να τη συναντήσεις χωρίς να χαθείς μέσα της.

Αν νιώσεις ότι μια προσδοκία σε βαραίνει, κάτσε για λίγο μαζί της και ρώτησε απαλά: τι θέλω πραγματικά μέσα από αυτό; Μερικές φορές η απάντηση είναι απλή. Θέλεις κατανόηση, θέλεις χώρο, θέλεις σταθερότητα, θέλεις παρουσία. Όταν δεις αυτή την αλήθεια, η προσδοκία αποκτά άλλη μορφή. Γίνεται καθαρό σήμα αντί για πίεση. Γίνεται πρόσκληση προς τον εαυτό σου και όχι απαίτηση προς τους άλλους.

Κάποια στιγμή θα δεις ότι η προσδοκία δεν είναι εχθρός. Είναι μια εσωτερική κατεύθυνση που χρειάζεται ευελιξία. Μπορεί να σου δείξει προς τα πού θέλεις να κινηθείς αλλά δεν χρειάζεται να καθορίσει πώς θα νιώσεις. Όταν τη διαχειρίζεσαι με ισορροπία, ανοίγει χώρο για αυθεντικότητα, για ρεαλισμό, για ελευθερία. Και τότε η ζωή δεν χρειάζεται να ταιριάζει σε αυτά που φαντάζεσαι πως θες να γίνουν για να νιώσεις χαρά.

Με αγάπη,
Έλενα