Καλώς ήρθες τρυφερότητα – Πώς να είσαι τρυφερή χωρίς να νιώθεις αδύναμη

Η τρυφερότητα δεν είναι αδυναμία. Δεν είναι κάτι που προσφέρεις μόνο όταν όλα πάνε καλά ούτε μια στάση που κρατάς όταν νιώθεις ασφαλής. Η τρυφερότητα είναι ο τρόπος που στέκεσαι στον εαυτό σου όταν δυσκολεύεται. Όταν δεν τα κατάφερε όπως ήθελε. Όταν πονά. Είναι μια ποιότητα παρουσίας που δεν διορθώνει και δεν πιέζει. Απλώς μένει.

Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να είναι δυνατοί αλλά όχι τρυφεροί. Να αντέχουν αλλά όχι να αγκαλιάζουν. Να προχωρούν αλλά όχι να μαλακώνουν. Έτσι η εσωτερική φωνή γίνεται αυστηρή ακόμα κι όταν έχει προηγηθεί αποδοχή. Μπορεί να λες με το μυαλό σου σε αποδέχομαι όπως είμαι αλλά να συνεχίζεις να μιλάς στον εαυτό σου σκληρά. Εκεί ακριβώς χρειάζεται η τρυφερότητα.

Η τρυφερότητα δεν αναιρεί την ευθύνη. Δεν σε κρατά στάσιμη. Δεν σε βολεύει. Αντίθετα δημιουργεί το ασφαλές έδαφος για να μπορείς να κινηθείς χωρίς φόβο. Όταν είσαι τρυφερή με τον εαυτό σου δεν χρειάζεται να τον σπρώχνεις. Μπορείς να τον ακούσεις. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα της τρυφερότητας. Επίγνωση σημαίνει να παρατηρείς πώς σου μιλάς στις δύσκολες στιγμές. Αν η φωνή σου γίνεται κοφτή. Αν χρησιμοποιείς συχνά το πρέπει και έπρεπε. Αν δεν αφήνει χώρο για ανθρώπινο λάθος. Όταν το δεις αυτό χωρίς κριτική, ανοίγει ένα μικρό παράθυρο. Εκεί μπορεί να μπει η τρυφερότητα.

Η τρυφερότητα εκφράζεται με μικρές κινήσεις. Με έναν πιο αργό ρυθμό. Με μια ανάσα πριν απαντήσεις στον εαυτό σου. Με το να πεις είμαι εδώ αντί για γιατί δεν μπορείς. Δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις. Χρειάζεται συνέπεια. Να εμφανίζεται ξανά και ξανά στις στιγμές που παλιά θα ήσουν σκληρή.

Υπάρχουν φορές που η τρυφερότητα μοιάζει επικίνδυνη. Σαν να φοβάσαι ότι αν μαλακώσεις θα χάσεις τη δύναμή σου. Όμως συμβαίνει το αντίθετο. Η δύναμη που γεννιέται από την τρυφερότητα είναι ήσυχη. Ήρεμη. Δεν φωνάζει. Δεν αποδεικνύει. Δεν συγκρούεται. Στηρίζει. Και αυτή η στήριξη σε κρατά όρθια χωρίς ένταση.

Η τρυφερότητα δεν σημαίνει να δικαιολογείς τα πάντα. Σημαίνει να μη γυρίζεις την πλάτη σου στον εαυτό σου όταν κάνει λάθος. Να μπορείς να πεις εδώ πονάω χωρίς να ντρέπεσαι. Να μπορείς να μείνεις λίγο περισσότερο σε αυτό που νιώθεις πριν τρέξεις να το ξεπεράσεις. Η τρυφερότητα δίνει χρόνο στην εμπειρία να ολοκληρωθεί.

Κάποια στιγμή θα παρατηρήσεις ότι όταν είσαι τρυφερή με τον εαυτό σου, αλλάζει και ο τρόπος που σχετίζεσαι με τους άλλους. Γίνεσαι πιο αληθινή. Πιο παρούσα. Πιο καθαρή. Δεν ζητάς επιβεβαίωση με τον ίδιο τρόπο. Δεν εξαντλείσαι για να κρατήσεις συνδέσεις. Η τρυφερότητα μέσα σου γίνεται μέτρο και έξω.

Η τρυφερότητα δεν είναι προορισμός. Είναι στάση. Είναι ο τρόπος που περπατάς τη διαδρομή σου χωρίς να τραυματίζεις τον εαυτό σου στην πορεία. Και όταν την υποδέχεσαι, δεν χάνεις τη δύναμή σου. Τη μεταμορφώνεις σε κάτι πιο βιώσιμο. Πιο ανθρώπινο. Πιο αληθινό.

Με αγάπη,
Έλενα