Καλώς ήρθες αποδοχή – Πώς να αποδέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι

Το να αποδέχεσαι τον εαυτό σου δεν είναι παραίτηση. Δεν είναι το σημείο όπου σταματάς να εξελίσσεσαι, ούτε μια δικαιολογία για να μείνεις όπως ακριβώς είσαι. Η αποδοχή είναι κάτι πολύ πιο ήσυχο και πολύ πιο γενναίο. Είναι η στιγμή που σταματάς να πολεμάς τον εαυτό σου για αυτό που είναι τώρα. Είναι το σημείο όπου λες εδώ βρίσκομαι και από εδώ μπορώ να ξεκινήσω.

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι αν αποδεχτούμε τον εαυτό μας δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Ότι η κριτική είναι το καύσιμο της εξέλιξης. Όμως η εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Όταν ζεις σε διαρκή εσωτερική πίεση, η αλλαγή γίνεται βία. Γίνεται αγώνας. Γίνεται προσπάθεια να αποδείξεις ότι αξίζεις. Η αποδοχή δεν ακυρώνει την αλλαγή. Την καθιστά δυνατή.

Αποδοχή σημαίνει να μπορείς να δεις τον εαυτό σου όπως είναι σήμερα. Με τις αντοχές του και τα όριά του. Με τις αντιφάσεις του. Με τις πληγές του και τις δυνατότητές του. Χωρίς να του κολλάς ετικέτες. Χωρίς να τον συγκρίνεις με αυτό που θα έπρεπε να είναι. Χωρίς να τον τιμωρείς για όσα δεν κατάφερε ακόμη. Είναι μια πράξη ειλικρίνειας πριν γίνει πράξη εξέλιξης.

Η επίγνωση παίζει εδώ καθοριστικό ρόλο. Επίγνωση σημαίνει να παρατηρείς τον εαυτό σου χωρίς να τον διορθώνεις αμέσως. Να αναγνωρίζεις τι νιώθεις χωρίς να το απορρίπτεις. Να βλέπεις τις αντιδράσεις σου χωρίς να τις ντροπιάζεις. Η επίγνωση δημιουργεί εσωτερικό χώρο. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο μπορεί να γεννηθεί η αποδοχή. Όχι ως ιδέα αλλά ως εμπειρία.

Υπάρχουν στιγμές που η αποδοχή μοιάζει δύσκολη. Όταν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις. Όταν κουβαλάς ενοχές για το παρελθόν. Όταν νιώθεις ότι είναι αργά ή ότι δεν τα κατάφερες όπως ήθελες. Εκεί η αποδοχή δεν ζητά να συμφωνήσεις με όλα. Ζητά να σταθείς δίπλα σου αντί απέναντί σου. Να πεις μπορεί να μην μου αρέσει αυτό αλλά είναι ο εαυτός μου και αξίζει χώρο για να τον ακούσω.

Η αποδοχή δεν σημαίνει ότι σταματάς να έχεις στόχους. Σημαίνει ότι δεν απορρίπτεις τον εαυτό σου ενώ δουλεύεις γι’ αυτούς. Δεν λες θα με αγαπήσω όταν πετύχω. Λες με βλέπω, αυτό είμαι τώρα. Αυτή η στάση αλλάζει τον τόνο της εσωτερικής σου φωνής. Από αυστηρή γίνεται υποστηρικτική. Από επικριτική γίνεται καθαρή.

Όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι, μειώνεται η εσωτερική ένταση. Δεν χρειάζεται πια να αποδείξεις. Δεν χρειάζεται να κρυφτείς. Δεν χρειάζεται να προσποιηθείς δύναμη. Και μέσα σε αυτή την ησυχία αρχίζουν να φαίνονται οι επόμενες κινήσεις. Όχι επιβεβλημένες. Φυσικές. Σαν να ξεδιπλώνονται μόνες τους.

Κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι η αποδοχή δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι η αρχή της. Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο μπορείς να χτίσεις αλλαγές που σε ευθυγραμμίζουν με την ψυχή σου. Που δεν σε εξαντλούν. Που δεν σε απομακρύνουν από την αυθεντικότητά σου. Όταν αποδέχεσαι αυτό που είσαι τώρα, ανοίγεις τον δρόμο για αυτό που μπορείς να γίνεις χωρίς να πάψεις να αγαπάς κάθε εκδοχή του εαυτού σου.

Με αγάπη,
Έλενα