Καλώς ήρθες πίκρα – Πώς να αντιμετωπίσεις την πίκρα

Η πίκρα είναι ένα συναίσθημα που αναδύεται από μια πληγή. Δεν κάνει θόρυβο, δεν ξεσπά, δεν απαιτεί. Απλώς απλώνεται σιωπηλά μέσα σου σαν ένα λεπτό στρώμα που καλύπτει την καρδιά. Γεννιέται όταν κάτι μέσα σου κουράστηκε να ελπίζει, όταν μια πληγή έμεινε καιρό ανοιχτή, όταν δεν υπήρξε χώρος για να ειπωθεί αυτό που πραγματικά πόνεσε. Η πίκρα δεν είναι θυμός. Είναι η συνέχεια μιας απογοήτευσης που δεν άκουσε φροντίδα.

Πολλές φορές την αισθανόμαστε σαν βάρος, σαν μια μικρή απόσταση που μεγαλώνει ανάμεσα σε εσένα και στους ανθρώπους. Μπορεί να εμφανιστεί μετά από μια προδοσία από μια σχέση που δεν άνθισε ή από μια στιγμή όπου δεν ένιωσες να σε καταλαβαίνουν. Όταν την αγγίξεις με επίγνωση, θα δεις ότι κάτω από την πίκρα, υπάρχει μια καρδιά που κάποτε έδωσε πολλά και ένιωσε πως δεν έλαβε τον σεβασμό ή την αναγνώριση που χρειαζόταν.

Υπάρχει όμως και μια πιο εσωτερική πλευρά της πίκρας. Η πλευρά που γεννιέται όταν είσαι απογοητευμένη από τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν νιώθεις πως σου στέρησες χαρές, πως δεν προστατεύτηκες όσο έπρεπε ή πως δεν άκουσες εγκαίρως το σώμα σου και τα όριά σου. Αυτή η πίκρα μένει πιο βαθιά γιατί δεν έχει κάπου να στραφεί. Και εκεί χρειάζεται κάτι πιο τρυφερό. Χρειάζεται να θυμηθείς πως τότε στάθηκες όπως μπορούσες και πως δεν γίνεται να ζητάς από τον παλιό σου εαυτό περισσότερα από όσα άντεχε.

Μην σπρώχνεις την πίκρα μακριά. Μην την καλύπτεις με δραστηριότητα ή με ευγενικές υποχωρήσεις. Κάτσε μαζί της για λίγο και πες απαλά: σε ακούω. Η πίκρα μαλακώνει όταν της επιτρέψεις να δείξει τι προστατεύει. Μπορεί να προστατεύει μια ανάγκη που δεν ικανοποιήθηκε, μια επιθυμία που δεν ειπώθηκε, μια ευαλωτότητα που έμεινε μόνη. Όταν την κοιτάς έτσι χωρίς φόβο δεν σκληραίνεις. Μαλακώνεις.

Αν αναδυθεί μια εικόνα ή μια μνήμη, άγγιξε το σημείο όπου νιώθεις το βάρος και άφησε την αναπνοή να κινηθεί μέσα σε εκείνο το σημείο. Ρώτησε την πίκρα: τι προσπαθείς να μου θυμίσεις; Ίσως ακούσεις μια μικρή φράση, μια ανάγκη ή μια λεπτή υπενθύμιση ότι ο δρόμος που περνά από το μέσα σου, χρειάζεται περισσότερη καλοσύνη και λιγότερη αυστηρότητα. Η επίγνωση αυτή δεν σε κάνει πιο εύθραυστη. Σε κάνει πιο αληθινή.

Κάποια στιγμή θα δεις ότι η πίκρα δεν ήρθε για να μείνει. Ήρθε για να σε φέρει αντιμέτωπη με το σημείο που χρειάζεται θεραπεία. Για να σε βοηθήσει να απελευθερώσεις τις παλιές προσδοκίες που σε βαραίνουν. Και για να σου δείξει ότι η καρδιά σου μπορεί να ανοίξει ξανά χωρίς να χρειάζεται να ξεχάσεις όσα την πλήγωσαν. Όταν την υποδέχεσαι αντί να την φοβάσαι, η πίκρα γίνεται πέρασμα προς μια πιο καθαρή σχέση με τον εαυτό σου.

Με αγάπη,
Έλενα